537 



oosten zich uitstrckkonde nok, met eeii terrasachtigon voor- 

 sprong aan de naar dcze zijdc gekecrdc helling ^ hij niaakt hct 

 hoogste punt uit der insgelijks van het zuidwcstcn naar het 

 noordoosten loopende bergketcn, aan welker zuidoostzijde, in 

 eenc dwarsgaande lijn (welke derhalve in een regten hock op 

 dc Icngteas staat), eerst de Mesigit en vervolgens de Goentoer 

 uitgebroken is. De anderc, minder hooge punten van deze 

 bergketen zijn: de goeuocng Gadjah, zuidwestwaarts van den 

 Agoeng en door eene tusschenruimte van dczelve gcscheiden 

 (door welke men over een gedeelte van het plateau van Ban- 

 dong en den goenoeng Malawar been tot aan den Gede in de 

 nabijheid van Buitenzorg peilt); van hier zet zich deze berg- 

 keten als eene smalle nok (welke hoe verder zij zich van den 

 vulkaan verwijdert, des te meer met digte wouden ov<iitogen 

 is) zuidwestwaarts voort, daalt immer dieper benedenwaarts en 

 loopt uit naar de zijde van den Pasir Riamis. 



De binnenhelling der spits Gadjah vormt eencn steilen, 

 geheel barren rotswand met voorsprongen in den vorm van 

 trappen^ uithoofde der parallelopipedische splitsing van het 

 rotsgestecnte, schijnt dezelve louter uit teerlingvormige pris- 

 mata te zijn gevormd^ ten gevolge van de witachtige kleur 

 der ten deele vergane (?) rotsen, laat het zich vermoeden, dat 

 zwavelig zure dampen , welke door de voegen van het gesteente 

 drongen, hunne working op hetzelve uitoefenden. Aan de over- 

 zijde ontwaartmendergelijke, doch kleinere rotswanden , welke 



de westelijke zijde van dezen top (waarop wij ons thans bevin- 

 den) ontoegankelijk maken en uit welker spletcn nog zware 

 dampwolken te voorschijn komen. Een smalle, done, met 

 steeublokken bcdekte dalgrond, slechts door rhinocerossen ! 

 bezocht, i) loopt tusschen beiden nederwaarts, namelijk, tus- 

 schen de verlengde Gadjah keten aan gene zijde en de uit 



*) De paden dezer diereu loopen al kroiikelend tegen de steiiste hellingen van 

 den Mesigit op en over uitgeworpen steenmassa's, waarop geen grasscheut tiert; hct 

 schijnt, dat zij bij voorkeur altijd heizelfda spoor volgen, zoodat de bogtige rigting 

 hunner paden, zelfs daar waar zij over zand en steenbrokken loopeu, duidelijk 

 zigtbaar vvordt. 



