552 



daglicht reeds door de rcten mijncr hut zagdringen! Opsprin- 

 gen, snel naar mijne instrumenten ijlen, dit alles washetwerk 

 van een oogeublik^ mijne vrees Week echtcr ongegrond te zijn : 

 de zon was nog beneden den horizon en slechts ter naauwernood 

 ■was ik in staat de getallen op de schaal van de thermometers 

 ie onderscheiden. Temperatuur: 43^3^ Fahr. (5,0^^ R.) en de 



I 



vaste temperatuur onder de oppervlakte van den bodem = 52,3° 

 Fahr. (Mijn theodohet had ik reeds den (vorigen avond gesteld 

 en door een daartoe ingerigte overtrek voor den invloed van het 

 weder beschut.) Groot was mijne vreugde; alle toppen van 

 verre en van nabij waren zigtbaar, de gansche hemel was 

 volkomen helder, en met eene soort van inneriijk genoegen 

 zag ik de zon aan den horizon naderen- de eene waarneming 

 naar de andere werd gemaakt, totdat ook zij aan den horizon 

 werd gepeild! 



Groot was het aantal bergtoppen; ik was derhalve genood- 

 zaakt spoed te maken, want niets was zekerder dan dat het 

 geheele wolkenmeer, hetwelk thans verre beneden mij over het 

 lage land uitgestrekt lag, bij het klimmen der zon, ookhooger 

 stijgen en alsdan alle bergtoppen zou omhullen 



Het gezigt op dit w olkenmeer (dat thans nog veel dieper lag 

 dan gisteren avond) bezat iets zeer eigendommelijks en mogt 

 grootsch geheeten worden. Door de zon beschenenj deed het 

 zich sneeuwwit aan het oog voor; de oppervlakte geleek een 

 veld met vlokkige sneeuw^ bedekt, welke zich tot looter afzon- 

 derlijke golfvonnige massa's zamenpakte. Zoo strekte het zich 

 op verren afstand uit en omiingde ook, gelijk eene werkelijke 

 zee hare eilanden omgeeft, de kegelbergen Tjerimai en legal. 

 De gansche uitgestrektheid van het landschap Soekapoera, tot 

 aan de zuidkust toe, lag onder hetzelve verborgen, even als de 

 dalgrond van Garoet, welke slechts door eenige spleten naar 

 boven schemerde. 



Mijne reisgenooten , die insgelijks reeds op de been waren, 

 aanschouwden met, niet minder bewondering dan ik dit overigem 

 op Java zoo gewone verschijnsel. Wij dachten aan de onder dit 

 wolkendak zich bevindende menschen, die, als de visschen in 



