565 



Op dit gezcgendcj en toch zoo slillcj vreed/aaie dal rubllo 

 mijn blit. De oingang met beschaafde maniicn (zoowelEuropcers 

 als Javanen) en dc welwillende outvangst , die ik te Garoet genoot , 

 hadden cen indruk bij mij achlergelaten, Avaardoor mijiK^ Ijlik- 

 ken nog nienigwerf naar dezc strcken A\crden liecngetrokkkcn. 

 <(Zij wonen gelukkig daar ginds, in hunnen huissebjkcukring, 

 omgeycn door hetgeen Let leven aangenaan^ maakt^ zij leven 

 tevreden in dat stillc dal, binncn lictAVclk zich hunne wenschen 

 bcperkcn, zij hebbeu een vaderlaiid.» — Maar ik? Zondcr 

 huis, zonder hof^ zonder een cnkel wezcn op dit ciland, dat 

 naar mij liaakt, — trek ik onophoudelijk verder, — alleeu, 

 steeds zwervend! Het geluk laat ik aller\\ege achter mij terug 

 en de tevredenheid kan mijne schrcdcn nict volgen ; alle gozegende 

 dalen ga ik voorbij , maar geen enkel hunner biedt mij cene hut 

 aan^ zoo zal ik rusteloos streven en ronddwalen , — totdat eenmaal 

 het kleinste allcr dalen aan al mijne wenschcn een eindemaakt. 



Wien verrassen nict somAvijlen in den Missel enden loop zijns 

 levens dergelijke droevige beelden ; ^ie is in staat dezelven gcheel 

 en al te onderdrukken, wanneer het scheiden van plaatsen en van 

 personen, die men lief had gekregen , een gevoel van leegte had 

 achtergelaten? Ook ik kon een dergelijk gevoel , door dit oord 

 bij mij opgewekt , niet van mij afweren. Mijn moed was gebro- 

 ken. — Eensklaps echter braken de toppen van den Tjerimai en 

 van den ^Tampomas door de wolken, en zagen zij met majesteit 

 op mij benedemvaarts ! Daar verhief zich eene andere stem in 

 mijn gemocd ; eene tweedc ziel vverd Icvendig. Het Avas mij als 

 hoorde ik den Genius der wetenschap ^ die mij in het grootsche 

 dernatuur en in hetlevendige genot barer beoefening eene vergoe- 

 ding aanwees voor het gemis van de vreugdc uit den maatschap- 

 pclijken omgang geborcn. Toen gevoelde ik mij opgetogen naar 

 die schitterende hoogten, — awaar ik van naderbij tot dc zon 

 opzien, en de stille aarde (met haar geluk) aan mijne voeten 

 zou zien liggen.)> 



Na deze opwekking, — de zorgen van mijafgezct, vcriuhet 

 dal van mij ge-svorpen en van nieuvve reislust doordrongen 

 toog ik vcrder en vervolgde ik mijn doel. 



