614 



Zoo gaat deze bont zamengestelcle menschenmassa, en dat 

 Avcl zeer langzaam^ want een snclle tred zou onwelvoegelijk 

 zijn yoor den uNagel der Wercldy)) door de enge poorten 

 en over het terras naar den voorhof heen, alwaar de noodige 

 aanstalten gemaakt zijn om het tijgergCA^echt te doen plaats 

 grijpen. Aldaar ontwaart men eene soort van kooi, uit boorn- 

 stammen en bamboes zaniengesteld^ welke 15 voet hoog, rond 

 van omvang is en eene middellijn van ongeveer 10 voet heeft. 

 In deze kooi bevindt zich een kebo (karbo, bufFel), de horens 

 en den hals met bloemkransen versierd, welke aldaar zijn 

 vijand, den tijgcr, waarmede liij moet veehten, afwacht. Rustig 

 liggen deze nog in hunne hokken, welke aan den buitensten 

 omvang der kooi zijn aangebragt. Deze , langwerpig vierkant 

 van vorm, zijn uit stevige plank en zamcngesteld, hcbben van 

 vorcn eene valdeur, waar tegenover zich eene opening van 

 gelijke grootte in de kooi bevindt en zoodra dus de valdeur 

 wordt opgetrokken houdt de afscheiding tusschen den tijger 

 en den buffel op te bestaan. De laatste,.die door zijn instinkt 

 reeds lang de lucht schijnt te hebben van hetgeen hem te 

 wachten staat, heeft zich in postuur gezet, met den kop 

 naar de kast, waarin de tijger zich bevindt; maar geen tijger 

 komt er te voorschijn. De tiran der wildemis schijnt alles 

 behalve strijdlustig en laat zich slechts met moeite, door vuur 

 of door puntige stokken, waarmede men hem aanport, bewegen 

 om zijne kast te verlaten. Eindelijk springt hij hetzij stil, 

 hetzij onder een schor gebrul te vQorschijn; alle blikken der 

 omstanders zijn met gespannen aandacht op de retcn der kooi 

 gevestigd;de schrikbarende vijand staat eindelijk tegenover zijne 

 wederpartij en nu vangt een spel aan, hetwclk men slechts 

 dan schoon mag noemen, wanneer het bloeddorstig-wreededien 

 naam mag dragen. Nu eens gaat de bufiel, die zich in een 

 kring a! draaijende beweegt, ten einde den rondom hem heen- 

 shiipendcn tijger voortdm-end de punten zijner horens te biedcn, 

 tot den aanval over en stoot hij den tijger, vooral wanneer 

 deze zich op den grond heeft nedergelegd, met de horens 

 tegen den bianenwand der kooi; dan woder is het de tijger, 



