G15 



die, legeii den buJTcl opspringende , zicli met de tandeu zoo 

 stevig aan deu hals zijns vijands heclit, dat Iiij daaraan blijft 

 hangen en door den buiTelj die zicli nict van hern kan losschen- 

 ren, onophoudclijk op en neder wordt gcslingcrd, Maarbij men 

 de buitengewoae kracht van dit dier nioct bewondoren. Op 

 deze wijze, door de sprongen des tijgers tcgcn den bullel en 

 het stooten van dozen laatsten naar den tijger, ten einde hem 

 te verpletteren, duurt deze gruvvzame kamp voort^ somwijlen 

 klimt de tijgcr al springende naar het dak der kooi en wordt 

 dan bij het nedervallen op de horens van den buH'el opgevan- 

 gen, die liem weder in de hoogte Averpt^ gewoonhjk is de lijger 

 weldra afgemat en hgt hij roerloos , met opengesperden nmil, de 

 borstkast door de ademhahng hevigbewogen, digt aan den voet der 

 kooi neder, terwijl de bulM den kop van de eene naar de andcro 

 zijde bewegende, vol om^ust, in kortc halve kringen voor hem 

 op en neder loopt. Dikwcrf gebeurt het, dat de bufFel even- 

 min lust tot den strijd heeft; alsdan wordea beide diercn door 

 sehrikkelijk opwekkende middelen, door vuur, brandend slroo, 

 dat binnen de kooi wordt gevvorpen, door kokcnd Mater, dat 

 van het dak der kooi, waar steeds verscheideneoppasserszitten, 

 naar bencden wordt gegoten, of door het zoogenaamde bulTel- 

 kruid (eene Urlica), hetAvelk eene hevige jeukte op het vel ver- 

 oorzaakt, tot het hernieuwen van den strijd aangespoord. Bijna 

 altijd blijft de bufiel, die slechts uit kleine, door des tijgers 

 klaauwof tand geslagen Avonden bloedt, verwinnanr; met zcge- 



vierenden blik ziet hij neder op den tijger, of op de tijgers, die 

 geheel of Iialf gedood op den grond der kooi liggen. Dit moet 

 echter nict zoo zeer aan zijne meerdere kracht, maar veel eer 

 aan de bekrompen ruimte der kooi A\orden toegeschreven, ten 

 gevolge waarvan de tijger een vrijen sprong mist en den buffel 

 de gelegenheid wordt gegeven den tijger tegen den wand der 

 kooi te verpletteren; hicrbij komt nog de krachtelooshcid van 

 den tijger, die zich gediirende lidagen en somtijds gedurende 

 nog langeren tijd in de gevangenis met zeer mageren kost (doode 

 honden) lieeft moetcn vergenoegen, zonderdat hij le vend bloed 

 heeft kunnen zuioen. 



