688 



liwanij waren de ver woes ting en nog in al derzelver uilgcstrekt- 

 heid zigtbaar. Ilij geeft het jaar 1827 op, als dat, waarin 

 de uilbarsting plaats greep (waarscliijniijk naar de onzekere 

 beriglen der inboorlingen). De vrocger hooge LraLerrand zoubij 

 die gclegenhcid zijn ingesloi't^ en de gedaanle des kraters insge- 

 . lijks eenegrootc veranderinghebben ondcrgaan. Overigensstemt, 

 hetgcen deze uitmunlende opmerker mcdedeclt, zeer van nabij 

 overcen met het door mij hiervoren Termelde, Zie Verhand. 

 V. h. BaLav. Genootscliap t. XX. (Over het Tengersclie gebergte.) 



Bij de eruptie van 1835 waren de verwoestingen niet 

 veel geringcr. 



Naar deze eenstemmige berigten bhjkt , dat de uilbarstingea 

 eenshlaps phials grijpen, zonder eenig voorleeken ;hei meer, 

 dat den kralcr vult, heeft geen tijd Lingzaam te verdainpen, 

 niaar wordl door de opslijgendc dampzuil , welke den bodem 

 A^an hclzelve opcal en doorbreekt, nil ecu gedi^even GnAeds 

 in de lucht opgesLuwd, deels over den kraterrand uilgego- 

 ten. Het loopt dan^ opgeheven wordende , eerst over de laagste 

 plaatsen van den rand, komt waarschijnhjk slechts zeer fijn ver- 

 deeld in de lucht en gaat misschien voor een gedeelte tc gehjker 

 tijd, ten gevolge der buitengewone hi Ite, in damp over, De gloeijende 

 zandmassa's, welke met de dampzuil ten zelfden tijde opwellen 

 en deels in de kloven wegvheten, deels in de lucht worden 

 opgeworpen, waaruit zij weder nedervallen, koraen op dui- 

 zendcn van plaatsen met het water in aanrakingen doen alsdan 

 ■waarschijnhjk ook het nog vloeibare gedeelte van hctzelve in 

 damp overgaan, w^aardoor de bergkruin in ecne digte wolk 

 wordt gehuld, die voortdurend op nieuw door de opschietende 

 zandstralen wordt doorbroken. Bij het bekoelen valt dit 

 water vervolgcns als regen neder, en waarschijnhjk maakt 

 dit gedeelte Tan het Avatcr, hetwelk eerst in damp is 

 overgaan, de grootste hoevcelheid uit, tervvijl daarcntcgen de 

 kleinste hoeveclheid, — na onraiddcllijk over den rand des kra- 

 ters te zijn gevloten, — den voet des bergs bereikt, zonder 

 door de gloeihitte Terdampt te zijn gewordcn. Ook de neder- 

 gevallene regenstroomcn wordcn vervokens door het hcete zand 



