728 



Mijiie wci-kzaaniheden in de Oro-oro geeindigd hebbende, 

 begon ik naauvvelijks den kratermuur woder te beklim- 

 men om ons bivouak te bereiken, toen ik, aau hct noord- 

 noordoostelijke uiteinde der \lakte, op nieuw een aantal Javanen 

 zagnaderen. Het was de Weclono van Ngantangiepaard^ bene- 

 vens een klein gevolg. Ik heette hem hartebjk Avelkorn , hetgecn ik 

 opregtelijk meende, want !« bewees zijne komst^dat de Resi- 

 dent Yan Pasoeroean (de heer W. de Vogel) niet slechts acht 

 had geslagen op mijn \erzoek, om mij zijne hulp te verleenen bij 

 dereizen, welke ik binnen zijne residentie zou afleggen, maar 

 dat ik zelfs op de krachtdadigste ondersteuning mogt staat 

 maken, \yelk uitzigt mij, gelijk zich ligtelijk laat begrij- 

 pen, zeer Tcrblijdde, ■ — want de Semeroe lag nog z;oor mij; 

 2o bragt de Wedono allerlei kleinigheden mode, welke in dcze 

 bergwoestijn volstrekt niet te verachten warcn, als: cene ma- 

 tras, schoonehoofdkussens, brood, koewe-kocwe, sniker, thee, 

 koffij, enz. , hetgeen ons allcs zeer te stade kwam! Stellig is 

 het , dat geen Javaan immer door een Enropeer met mecr inni 

 gemeende vreugde is verwelkomd gcworden, dan deze Wedono 

 door mij werd begroet. Het scheen als of hij zich door de 

 vriendelijkc ontvangst , welke hij van mijne zijde genoot , 

 voldoende voor zijne moeite beloond rekende; hij nam wel- 

 dra deel in de vrolijke stemming, welke algemeen bij de leden 

 der karavaan, onder welke ik tabak, cigaren en eene geringe 

 hoevcelheid opium uitgedeeld had, hecrschte. Wijrigtten derhalve 

 alles naar ons gemak in en waren stellis- meer in onzen schik 



S 



dan, in zijne Tuilerien, — de koning der Franschen. 



Vrolijk stegen de vlammcn onzcr vuren opwaarts, misschien 

 wel Yoor de eerste maalsedert de belijders der Hindoe-leer, die 

 hier eenmaal hun verlijf hielden, dozen bergtop verlieten (het- 

 geen waarschijnlijk korten tijd na de invoering van het Maho- 

 medanismus, in 1478, plaats greep). Geen pelgrim schijnt 

 denzelven sedert dien tijd mecr bctreden te hebben. En hoe vele 

 eeuwen zijn misschien vroeger niet vervlogen , sedert het vul- 

 kanische viiur de wanden van den kratermuur deed gloeijen, 

 ter plaalse waar tlians de wind door Tjemoro-boomen ruisrht? 



