761 



kende grensliju in de helling des kegels ovcrgaat. (Aan dczelfde 

 zijde, langs welke wij zijn opgeklomraen.) 



gansche k 



Zand ea 



kleine stcenbrokken opgehoogd tc zijn; zwartachtig grijs en dor, 

 zelfs niet door het gi-oen van een graslialm, van mos of lichen 

 gesierd, ligt dezelve daar voor ons, en is zij builendicn met 

 millioenen van grootcre scherplioekige, onregelmalig gevornide 

 puinbrokkcn bcdekt, welke van 1 tot 3 voetgroot, in woeste 

 wanorde over dezelve verstrooid liggen. Ecnige derzelvcn bestaan 

 uit eene roodachtig grijze, hardc trachict-lava ^ welkcr oppcr- 

 vlakte veelal gescheurd en gespleten is; anderen zijn eigenlijke 

 fijnkorrehge trachiet (Bat. no 46.); de meestenechter L. no 24G 

 (Bat. n° 47.) komen van nabij overeen met de half verglaasde tra- 

 chiet-lava, ^velke bij de kali Mandjing wordt aangetroffen (Bat. 

 no 45."^ en bezitten, in eene helderffriize, eenij^ermate blink ende 



grondmas 



laasde veldsp 



maar slechts weinige enkele hornblcnde-krislallen; zij gaan in 

 meer (L. no 247 (Bat. n° 49.) of in minder (Bat. n^ 48.) porcuse 

 slakken over, vvelker grondraassa opgeblazen en zwart gewor- 

 den is, maar waarin de glazige veldspaalh-korrels bijna alien 

 onveranderd zijn geblevcn. Weder anderen zijn als stalactiten 

 gevormd; weinigen echter bezitten eene groote hoeveelheid horn- 

 blende. Zij worden afgewisseld door enkele groote blokkcn, 

 welke 6 en meer voet middellijn hebben; velcn derzelven zijn 

 aan hunne oppervlakte zoodanig gespleten, dat de enkele stiik- 

 ken ter naauwernood vereeniprd bliiycn en men moet aannemen , 



dat die splelen (welke ter diepte van Va ^ 1 voet in het ge 



steente indringen en als gapende wooden naar binnen eng 



worden), ten gevolge van plotselinge bekoeling der blokken zijn 

 ontstaan, nadat dezelven .in een gloeijenden toestand uit den 



krater geslingerd waren. 



AUe steenbrokken dra^en het merk, dat zij eerst sedert korten 



onverweerd, gaaf van oppervlak te en 

 liggen geheel vrij boven op den bodem der kruin verstrooid. 

 Hicruit kan men het Bewijs afleiden voor hare latere ver- 

 min'^, en haren oorsprong nit den nabij gelegen krater, welke 



