764 



rigliiig aan den Yoct van den steenen muur neder, ten eincte 

 ccmgc bt'ScliLitting tc vinden legen den storniaclitigen noord- • 

 oostewind, wclke liet water uit neus en oogen deed loopen en 

 niij door merg en been drong. 



IJier, door den steenhoop voor den wind besclmt, was liet 

 tamelijk warm^ ja^ waren de zonnestralen stekend beet. Reeds 

 gedurcnde I1/2 uur hadden wij op de aankomst der andere koe- 

 li's met brandbout en water gewacht, maar niemand kwam 

 opdagen^ wij konden geene butten bouwen, dewijl ons daartoe 

 de hoekpalen (lange boorntakken) ontbraken^ en wij goten den 

 laalsten voorraad water in dea ketel, ten einde althans war- ^ 

 me koffij te kunnen drinken. De zon scheen zoo helder en 

 de kicht was zoo buitengewoon zuiverj dat men elken steen 

 op den kraterrand kon tellen; dood stil lag deze daar voor 

 ons, geen dampwolkje recs iiit denzelven op, — maar eens- 

 kkips werd een vreesselijk gebrul geboord ; verschrikt sprongen 

 wij op, met den blik op den krater gevestigd; — ^ kool- 

 zwarte massa's, met uitstekende punten , gebjk klippen in de zee, 

 verbieven zieb boven den kraterrand, ontwikkelden zich, wer- 

 den totkogels gevormd, viogen, door honderd andere dergebjke 

 ballcn metblikscmsnelhcid gevolgd, — die als een wervelwind om 

 bun eigen middcnpunt draaiden, — opwaarts^ zij vormden zich 

 loteene zuil^ nit enkele kogeh ormige , ronddraaijende ballen be- 

 staande, die, onder een geloei des vulkaans, dat ons deed sidderen 

 en boven, in weinigc sekonden tijds tot zulk eene verbazende 

 hoogte opscboot, dat wij dezelve in ons zenitb meenden tezien, 

 lorwijl honderd duizenden van groote en kleine steenbrokken 

 zich naar alle rigtingen nit dezelve verspreidden, in bogen op 

 de hellingen vielcn en onder een berbaald opslaan verder bene- 

 denwaarts rolden. Het gekraak der opspringende steenbrok- 

 ken ginggepaard met het geloei en het gebrul, dat zich uit de 

 kidtcrkolk deed hooren, terwiji de dampzuil, alvorens wij ons 

 van den bek omen sclirik hadden bersteld, met hare naar boven 

 immer grooter wordende ballen, werkelijk in ons zenith been- 

 zweefde en een regen van zand en puimstcenachtige rapilli op 

 ons nederslortte. 



