bOU 



De T4r)gger in het bijzonder. 



A. Topographie van den goenoeng Tengger met betrck- 



king tot de geognosie. 



I. 



Yerliouding van ligging, vorm en grootte in het algemeen. — Bniten- 

 tenzijcle van den Tengger. — Gesteldheid des bodems. — Flora en 

 planten-pliysiognomic, — Opgaven omtrent de cultuur en de bewoners 

 van het gebergte.. — Dorpen. — Bevolking. — Warme bronnen. 

 Klimatographische verhouding. 



Reeds vroeger is cle opmerking gemaakt, dat de Tengger 

 zich binnen een zeer wijden, cirkelvormigen kring verheftj dat 

 zijne kronkdende lengle-ribben naar boven voortdurend smal- 

 ler worden, convergey^end naar een gemecnschappclijk midden- 

 punt loopen, welk punt zij echter niet bereiken^ maar dat zij 

 plotseling in een kringvormigen randj afwisselend 7,320 tot 

 8,165 Yoet hoog^, eindigen; deze rand, welke naar de binncn- 

 zijde 1,000 voet, ja, op een punt zelfs 1,700 voet diep af- 

 daalt, vormt eenen wand, waardoor de schedelvlakte van het 

 gebergte, welke eene middellijn van een geographische mijl heeft, 

 wordt omringd. Deze wand is de ringmuur des kraters, de 

 vlakte is de kraterhodem ; zij vormt thans een zandmeer 

 «Dasar)), dat op eene hoogte van 6,4G0 a 6,630 voet is ge- 

 legen, en in walks midden zich een aantalaan elkander verbon- 

 dene erupt ie-kegels verheffen, die uit zand bestaan en waar- 

 van eene kegel, namehjk, de 500 voet hooge, door eene kra- 

 terkolk doorboorde Bromo, nog op den huidigen dag rook- 

 wolken uitbraakt. 



Het gansche gebergte heeft derhalve de gedaante van een 

 slompen, zacht hellenden kegel, welke ter hoogte van 7,400 

 a 8,000 voet dwars afgesneden is en aldaar eene uithoUing 

 van eene mijl diameter (op den bodem) bezit. 



De cirkelvormige omlrek van den Tengger is echter niet 

 volkoraen regelmatig; de grootste regelmatigheid bezit hij aan 

 dc noordelijke en aan de wcstelijke zijde; in hetoosten en in het 



