662 



mu 



liij allhans .na don Koedoewoii oiitsloiid, zou men opniakcn 

 uit zijucn geriugen omvang, uit de analogic met de oveiige 

 drie kegels, waarvan de grootte in verhouding tot hunnen 

 onderdom staat, dewijT de kraclit, welke de kegels vormde, in 



derd, naar gelang de periodo van hare werk- 

 zaambeid den tegcnwoordigcn tijd meer nabij kwam, i) De 

 zanduitbarsting, \\elke den Batoek Iieeft gevormd, schijnt slechts 

 van korten duur eii van geringe hevigheid to zijn geweest, 

 dewijl eene sterke uitbarsting of een randgebergte van groo- 

 teren omvang had moeten vormen, of zulk een steile, spitse 

 kegel, als de Batoek is, daardoor van een zou gesprongen zijn. 

 Dit alles schijnt op de ondubbelzinnigste wijze uit de opge- 

 nocmde daadzakcn le volgen. 



Maar veel moeijelijker is de beantvvoording der volgende 

 vragen, ^velkc voor twcederlei uitlegging vatbaar zijn: Is de 

 uiterste ringmuur des kraters a. een uilbarstings- of b. een 

 verheflings-krater? Hocdanig en ten welken tijde, met betrek- 

 king tot dezen ringmuur, is het groote noordoostelijke splij- 

 tingsdal ontstaan? Welke beteekenis eindelijk heeft de dwars- 

 dam van Wonosari en op welke wTjze is deze dwarsdam ont- 

 staan, die zich van den voet van den zuidelijken ringmuur ter 

 lengte van Va geographlsche mijl, in eene lijnregte rigting 

 tot aan den noordelijkcn ringmuur uitstrekt ? 



Alvorens wij tot hare beantwoording overgaan, zuUen wij eerst 



daadzaken in het geheugen terugroepen, ten einde op die 



^enige vaste punten te verkrijgen, welke ons bij de op- 



o 



lossing 



stade zullen komen 



no I. Wat de zamens telling van het gebcrgte aangaat, zoo 

 bestaat de groote ringmuur, de dwarsdam en waarschijnlijk 

 de hoofdmassa van het gansche gebergte uit trachiet en tra- 



chielische lava-soorten , welke rijk aan veldspaath zijn. In 



»; Dit zou, in strijd met de leer van Lyell en van anderen, ben vooibccld in 

 het klein wezen, dat vele natnurkrachten , hoewel zij naar haren aard dezelfdcn 

 blijvcn, echter wat belreft den graad van sterkte, waarmcde zij werkzaam zijn, 

 allengskens zwakker worden, naar gelang die verschijnsclen den tegenwoordigen 

 tijd meer naderen. 



