868 



het onJervvcrp onzer behandeling uitmaakt, 7 a 8,000 voet 

 boven de oppervlatte dcr zee gelegen is. De slangsgewijs ne- 

 vens clkander benedenwaarts loopende ribben, in het splijtings- 

 dal van Wonosari, zijn grootendeels door de beekkloven 

 gevormd, welke in louter losse massa's (zand, enz.) zijn uit- 



rond 



;gcnoYer de ooste- 



gespoeld; het is waarsdiijnlijk, dat de eigenhjke rotsg 

 of de voormalige bedding der spleet, tamelijk effen is, en door 

 uitgebrcide laya-stroomen wordt geyormd. Het ontstaan van 

 eene dergehjke wijd en diep gapende zijspleet, laat zich zeer 

 wcl vercenigen met de wijze, waarop een gebergte door 

 ophcffing, welke zich voornamelijk naar een middenpunt rigt, 

 gcboren wordt, bij welke gelegenheid de niet zeer rekbare 

 steenlagen, behalve dat zij in het midden doorbroken werden, 

 daarenboven nog zijwaarts moesten schcuren. Deze wijze van 

 ontstaan is des te aannemelijker ten opzigle van den Tengger, 

 uithoofde de krater van dezen vulkaan eene 

 naar het westen bezit; deze, juist hjnregt t 

 lijke spleet gelegen , kenmerkt insgelijks cene neiging tot splijten 

 aan deze vvestehjke zijde, als ware de gansche bergmassa, bij 

 het opwaarts stijgen , door eene overdwars loopende , later 

 weder opgevulde kloof, die zich van het oostcn naar het wes- 

 ten uitstrekt, in twee deelen, namelijk, in eene noordelijke en 



in eene zuidelijke helft gespleten! 



Maar het ontstaan van dit zijdelingsche splijtingsdal laat zich 

 ook op eene andere wijze verklaren, gelijk wij boven («. II) 

 mededeelden, terwijl de wording van den dwarsdam (n^ III) ook 

 bij het aannomen van dit gevoelen , slechts op de onder a. vroe- 

 ger medegedeelde wijze kan verklaard worden. 



Wijders schijnt (no IV) de ongelijkhcid, welke in dchoogte van 

 den kraternmur wordt opgemerkt, en vooral de bijzondcrheid , 

 dat hij in de beide tegenover elkander gelegene pnnten, Ge- 

 dalo en Boedolemboe, juist in rfte rig ting het hoogst is opge- 

 dreven ge\^ orden , alvvaar ook bij den kratcrbodem de sterkste 

 welviiig heeft plaats gehad, en alwaar de dwarsdam zich uit- 

 strekt, dit schijnt, zeg ik, als een bewijs van oplieffuig van 

 ondercn naar boven bcschouwd tc raogen worden. 



