1006 



clcwijl zij als ecn vlak-wrongvoraiige verbindingskam, die slechts 

 tot ccnc gcringe hoogle oprijst, eerst naar het zuidoostenj 

 later naar het ooslcn voortloopt * hare binncnwaarts gekeerdc 

 zijde hceft ecne zachtc glooijing en schijnt eerder eenc van 

 lieverlcde afdalendc Tlakte, dan cene berghclling. 



Tusschen doze twee heuvelkctcnen besloten^ ligt een smal, 

 maar lang uitgestrekt dal^ zoowel wat betreft zijne hoogte, als 

 de horizontale gesteldheid dcs bodems, zijiie kaalheid of althans 

 schraal plantaardig bekleedsel, het\yelk hij bezit en dat slechts uit 

 gras bestaat, komt dit dal gehcel en al ovcrccn met de beide zoo 

 even genoeiiide ronde vlakten^ tervvijl het eenige verschil tusschen 

 dezelven hierin bestaat , dat deze aan het oostelijke ulteinde open 

 ligt^ aan die zijde wordt het smaller, namelijk, ziiidwaarls \an de 

 beide ronde vlaktcn en loopt het uit in de beekkloof tusschen 

 den Pentil en den Rante^ tusschen beide bergtoppen been wcndt 

 het dal zich door de geopende tusschenruimte naar het zuidcn 

 en vormt weldra cene hoofdkloof van de algemeene, buiteu- 

 waarts gekeerde, of zuidelijke helling des bergs. De rigting 

 Tan het dal, in het algemeen genomen, is van het west-noord- 

 Avestcn naar het oost-zuidoosten. 



Als cen geheel beschouwd, daalt het <(CentraaIIand)) naar 

 het noordcn heen. Slechts hier en daar neemt de bodcm de 

 gedaante aan van eene glooijende vlakte^ mecrendeels vormt 

 hij een golfvormig heuvelhmd, en daalt hij over zijne gansche 

 uitgestrektheid naar het noorden tot in de nabijheid van den 

 halvcn kring Kendeng, alvvaar de beken in den vorra van 

 stralen teerenovcr de d\^ars2:eriiite 



tegenovcr de d\^ arsgerigte doorbraak te zamen loopcr 

 Dit merkvraardige hoogland, besloten tusschen den Rawoi 

 en den Idjen, doet zich derhalve aan het oog voor als een enkel 

 vulkanische, ketelvomiige, van rondsom ingeslotene centraalhaarc 

 waarin een aantal reeds uitgebluschte en nog werkzamc eruptic 

 kegels gevonden wordcn; de grootsten van deze kegcls vormei 

 vulkauen A op zich zelven, en verhelTen zich voornamehjk op dei 



Op Java bezitten vulkanen en eruptle-tcgels, uit eeu geuctisch oogpnnt 

 beschouwd, geea kenmerkead onderscheid, lioewel dc schrijvcr van den „Kos* 

 mos„ ten stelligste aanbcveelt beiden zor^vnldis van clkander te ondersclieidetj. 



I 



