1015 



slrooniondo water van do bcrghclling werd afgevocrd; liieniit 

 • volgt dan tevens: dat do ziiurdeelen^ in hot water dezcr beek 

 Yoorliandcnj alsdan uiet eens tocreikend zijn ora de hoevcelheid 

 kiciaardc op te lossen, welkc haar eigen water bcvat. 



Ilet schijnt derhalve, dat Horsfield liet drooge met het 

 rcgcnachtige jaargetijde hecft verwisseld. Volgens dc nasporin- 

 gen, door mij in lict werk gesteld^ moct het raadsel ^) tot do 



M 



volgende eenvoudige daad/aken worden teruggcbragt; 



lt> Do banjoe Pait behoudt hare zuro hoetkinigheid op ecn 

 grooten afstand van de plaats, waar zij ontspi-Ingt en na de 

 dwarskloof van den Kendeng te zijn doorgestrooiudj slechts in 

 die zeldzamc gevallen, wanneer, na aanhoudende droogte, do 

 z^ctwater-bekenj wclko zich in haar onllasten, eene geringo 

 hocveelheid water aanvoeren; de zure beek, welke het uitloo- 

 zingskanaal is van het kratermecr, kan daarentegen nimmer gchecl 

 droog worden 5 dewijl dit meer wordt gevoed door het water, dat 

 Tan de met wouden bedekte bergtoppen dcs Merapi nederstroomt 

 cn deze zijn niet slechls Toortdurend in wolken gehuld, maar 

 zij hggcn hoogcr dan de bronnen yan alio andere beken in het 

 rond ; ten andere, nitlioofdc dit oorspronkelijk atmospherische 

 water zijne zure hoedanigheid aannecmt door de zwavelig zure 

 dampen, die uit den bo Jem des ketels opstijgen cn door het water 

 slrooraen, en uithoofde het meer misschien ook door water- 

 damp, die mede uit de kraterkolk opstijgt', steeds nieuwon 

 toevoer verkrijgt. 



2"^ Bij den gewonen stand van het weder verhest de beek 

 hare zu^e eigenschap reeds op een gcringcn afstand beneden 

 den waterval, ten gevolge van de groote hoeveelheid zoet 

 water, welke de beken, die zich straalsgewijs met haar vcr- 

 eenigen, in haar uitstorten. 



*) Met (lien naam mag Iiet wcrkclijk wordon bestempeld, wanneer wij c!e bcrigtcn 

 nagaan, welke diea aangaande zijn gegeven door Horsfield, Lesclienanlt en Rein- 

 wardt, die te ligtvaardig het cor hcbben verleend aan de sprookjes der inboorlingen. 

 Het valt zoo gehcel en al in Aqu smaak der Jaranen lets wonderbaarlijks in alle 

 natuiirver^chijnselen te zoeken, zoodanig dat zij zelfs de cAvoudigsten, die zich 

 als het ware van zeif verklaren , maar hunne wijze van zien trachten op te 

 siercn, door er lets wonjerbaars of vrcemds aan toe te schriJA-eu. 



f 



