1030 I 



20 Yoet hoogte zaaragegroepeerd wordt gcvonden. Niets is oiibc- 



grocid dan de kraterrand zelf. 



6^ De west-noordwestelijke helling van den Merapi , die naar 

 liet kratermeer is gekeerd, -vormde in 1805 een loodregten 

 \vand; tussclien dozen wand en den rand van het meer lag cene 

 vlakke ruimtej ^yelke eene uitgestrektheid bezat van een half 

 uur. Deze vlakke voorsprong is nog hedea aanwezig, hoewcl hare 

 nitgestrektheid geringer is dan vroeger; de loodregte wand 

 echter is verdwenen^ waarschijnlijk ten gevolge van instortingen 

 of doordien hij is ovcrstelpt geworden met zand; slechts een 

 paar kleine voorsprongen zijn nog overgebleven ^ terwijl dezclve 

 in eene gewone berglielling is herschapen. 



De zoo even genoemde bergstorting heeft hoogst waarschijn- 

 lijk de groote kloof doen ontstaan (zie IJjen^ Figuiir 4), 

 welkc thans van Banjocwangi en Badjoel mati aan de ooslelijke 

 licUing van den Merapi wordt waargenomcn, Hoewel gezegd 

 wordt^ dat dcstijds eene aardbeving heeft plaats gehad^ ging 

 dezelve niet gepaard met eene uitbarsting. 



7^ De grootste verandering onderging de kraterketel^ zoowel 

 wat zijnen vorm als zijne grootte betreft. Yolgens de gcluigenis 

 van Leschenault had de kraterketel^ V(36r de uitbarsting^ den 

 vorm van een ovaal; zijne grootste middellijn boven aan den 

 rand bedroeg, van het zuidwesten naar het noordoosten^ naar 

 schatting 3^000, die des bodems 1,500, terwijl de diepte op 400 

 voet werd gcrckend. Aan de oost-, zuidoost- en mede aan de 

 noord-noordwestzijde des ketels liepen dc wandcn, tot op de hclft 

 hunner hoogte, mot eene zachte glooijing nederwaarts; aan 

 Imn benedengedecl te waren zij steiler dan van boven. In 

 het zuidwesten was de wand met cene kloof doorsneden^ 

 bestond uit rotsmassa's, welke ten deele verweerd, brok- 

 kelig en wit geklenrd waren; slechts boven aan den rand 

 waren zij met aschlagen bcdekt, die hicr eene witachtigc, 



^ 



elders cene geelachlige of andere klcur bezaten. Aandenoord- 

 noordwestelijke zijde kon men langs eene zacht glooijendc 

 helHng tot op eene aanmerkelijkc diepte in de kolk afklirnnicn; 

 in het benedcngedeelte, waar de helling steiler werd, was het 



