1049 



weder op weg naai Pradjakan, — Ikt beliaagde cchler cle panr- 

 den mij niet verder te brengen dan ongcveer ccn duizcndtal 

 schredcn en — mij in het zand te laten steken. De wielen 

 snedcn omtrent ecn voet dicp in den weg, het rijfnig slonJ 

 als aan den grond gesmeed en mijne kkppcrs als \varen /ij 

 daaraan vastgenageld. Slaan liidp niet 5 en' welkc middi'Ien de 

 koelsier 00k in liet werk stelde, om hen helzij voor- of ach- 

 teruil te doen gaan, alien Lleki^n \ruehteloos te zijn. Geen 

 duim breed weken zij van de plaats , niettegcnstaandc zij aan 

 de brandend heete straleu der zon waren blootgesteld. Zoowel 

 ter linker- als tcr regterzijdc van ons lag cenc breede zand- 

 woestijnj welke, met een schraal struikgewas begroeid, ons 

 weinig lomnier aanbood. Ilierbij kwain nog, dat geen wiiid- 

 togtje werd bespeurd, geene wolk^ welke de hiUe der zonne- 

 stralen temperde; het zand was zoo gloeijend beet, dat de 

 voet en der loopers, die geen schoeisel droegen, Avcrdcn ver- 

 schroeid; deze, in plaats van de paarden aan te sporen, liepen 

 telkens ter zijde van den weg, ten einde eene piek ondcr den 

 loniraer van een boom of van ecn struik te zoekcn^ alwaar 

 het Zand niet in een zoo hoogen graad ^^as verliit. 



Eindelijk zond ik den koetsier naar Sitoebondo terug, ten 

 einde een voorspan van bullels te halen. Deze ging, — doch 

 ^^^vam niet weder opdagen. Nu zond ik een tweede bode, ten 

 einde alihans een rijpaard en een paar koeli's te bekoraen, 

 om mijne pakkaadje af te halen; intusschcn ging ik een vijf- 

 honderdtal schredcn verder den weg op, al\\aar een half 

 vervallen wachthuis mij een betere beschutting voor den glocd 



der zonneslralen aanbood. 



Ilier waclitte ik van 10 tot 12 are 5 eindelijk rezen stof- 

 wolken van den weg op, en bespeurde ik een rijtuig, dat 

 snel naderbij kwam. Nu meende ik gercd te zijn; niaar hoe 

 bitter w erd mijne verwachting te leur gesteld, tocn ik een mij 

 geheel vreeynd rijtuig, met zes paarden bespannen en door 

 een grool aantal Javasche hoofdcn te paard orastuwd, zag 

 voorbij roUen. Ik stond aan den kant van den weg, en riep 

 de voorbij snellende ruitei^ toe, in de hoopbeschaafde meiischefi 



