« 1323 



AIh 



delaar de nabijheid der bron. Bij de bron aangekomen, bemerkt 

 men eene snel vlietende, zeer heete beek, welke met geweld 

 uit eene opening in den bodem wordt opgestuwd en aan de 

 hoogst gelegene zijde door een 5 Toet hoogen, aarden wand, 

 bij wijze van een ketel, wordt omsloten. Hot water dezer eens- 

 klaps uit de ingewanden der aarde met kracht opwellende beek 



heeft eene temperatuur van 34,0' R. (des morgens ten 7 



fi 



ure, op den 17^*=" Junij, 1848, i) is kristalhelder, maar 

 smaakt even zuur en scherp als Terdund zwavelziiur en kleurt 

 lakmoespapier zeer sterk. Zoodra de beek aan de rots is ont- 

 worstelt, stroonit zij aanTankelijk 25 \oet ver in eene ooste- 

 lijke, daarna 50 voet ver in eene noordoostelijke rigting, 

 wordt vervolgens breeder en verkrijgt den vorm van een bek- 

 ken of kom, ter lengte van ongeveer 50 en ter breedte van 

 50 voet 5 de vorm echter van dit bekken is onregelmatig. Van 

 de plaats, waar de bron opwelt, tot aan het zoo evengenoerade 

 bekken, bestaat het bed der beek uit eene 4 a 7 voet diepe 

 kloof, welke zij zicli tusschen ruw vaneen gereten aardlagen heeft 

 gevormd, en welker wanden, met uitzondering der bovenste 

 in het bruine overgaande vruchtbare aardlaag, mcer ofmingeel 

 zijn gekleurd. Over deze gansche uitgestrektheid van den loop der 

 beek zet haar water eene groote hoeveelheid bezinksel af, dat geel- 

 aclitig van kleur is en dikke korsten vormt, waarin eene groote 

 menigte plantaardige deelen, bladeren, Stengels en takken wor- 

 den gevonden; L. no 891. Alle dergelijke voorwerpen, die met het 

 water in aanraking komen , of welke in de beek vallen , worden 

 door het bezinksel met eene korst overtogen, geincrusteerd. 

 Deze korsten hebben veel overeenkomst met kalktuf , travertin ; 

 zij bestaan echter niet uit koolzuren kalk , maar hunne bestand- 

 deelen zijn hoofdzakelijk zwavehure kalk- (gips) en thonaarde, 

 benevens zwavellever. Allerwege vertoont zich op het reeds 

 hard gewordene bezinksel, zoo verre hetzelve door het bron- 



») Volgens eene vroeger gcdane waarneming, medegedeeld in het Geneesk. archief, 

 Batavia, III. biz. 450, had hetzelve eene temperatuur Tan 34,6° 11.; dit verschil moot 



misschien worden toegeschreven aan de onnaauwkeurigheid der instrumontcn, tot 

 de waarneming gebezigd. 



