﻿95 
  

  

  den 
  kop 
  in, 
  zonder 
  het 
  geheel 
  te 
  dooden, 
  en 
  deed 
  liet 
  in 
  de 
  

   doos 
  bij 
  de 
  Ulvae-rups. 
  Den 
  volgenden 
  morgen 
  was 
  tot 
  mijne 
  

   verwondering 
  de 
  larve 
  verdwenen 
  , 
  op 
  een 
  klein 
  stukje 
  vel 
  na. 
  

   Dat 
  nu 
  de 
  rups 
  van 
  Ulvae 
  gretig 
  andere 
  larven 
  opeet, 
  bleek 
  

   mij 
  uit 
  deze 
  proef; 
  maar 
  nu 
  wilde 
  ik 
  ook 
  eens 
  onderzoeken, 
  

   in 
  hoeverre 
  zij 
  al 
  of 
  niet 
  afkeerig 
  was 
  van 
  planten 
  voedsel. 
  Het 
  

   laatste 
  bleef 
  ik 
  ondanks 
  de 
  stellige 
  verklaring 
  van 
  Schmidt 
  ver- 
  

   moeden, 
  daar 
  ik 
  in 
  eenen 
  rietstoppel, 
  waarin 
  zich 
  eene 
  Ulvae- 
  

   rups 
  onthield 
  , 
  uitwerpselen 
  had 
  gevonden 
  , 
  die 
  door 
  kleur 
  en 
  

   verschheid 
  bewezen 
  , 
  dat 
  zij 
  van 
  plantenvoedsel 
  afkomstig 
  en 
  

   zeer 
  kort 
  geleden 
  geloosd 
  waren. 
  Ik 
  liet 
  derhalve 
  mijne 
  rups 
  

   een 
  paar 
  dagen 
  vasten 
  en 
  deed 
  daarop 
  , 
  des 
  avonds 
  , 
  even 
  als 
  

   ik 
  met 
  de 
  Coleopteren-larve 
  had 
  gedaan 
  , 
  een 
  paar 
  jonge 
  uit- 
  

   spruitsels 
  van 
  gewoon 
  riet 
  in 
  de 
  doos, 
  mij 
  wel 
  overtuigende, 
  

   dat 
  deze 
  goed 
  gaaf 
  waren 
  en 
  niet 
  afgevreten. 
  Den 
  volgenden 
  

   morgen 
  zag 
  ik, 
  dat 
  de 
  rups 
  daarvan 
  vrij 
  belangrijk 
  genuttigd 
  

   had 
  , 
  zoodat 
  het 
  voedsel 
  haar 
  ongetwijfeld 
  wel 
  had 
  gesmaakt 
  ; 
  

   groene 
  uitwerpsels 
  , 
  in 
  den 
  loop 
  van 
  den 
  dag 
  geloosd 
  , 
  gaven 
  

   ook 
  blijk 
  van 
  het 
  gebruiken 
  van 
  het 
  riet. 
  — 
  Twee 
  dagen 
  daarna 
  

   op 
  nieuw 
  eene 
  rups 
  van 
  Ulvae 
  vindende, 
  nam 
  ik 
  ook 
  met 
  deze 
  

   de 
  proef, 
  door 
  met 
  haar 
  eene 
  rups 
  van 
  Chilo 
  fhragmitellus 
  

   op 
  te 
  sluiten. 
  Dat 
  dier 
  werd 
  door 
  de 
  rups 
  van 
  Ulvae 
  mede 
  in 
  

   eenen 
  nacht 
  verslonden. 
  Toen 
  zette 
  ik 
  mijne 
  rupsen, 
  waarbij 
  

   ik 
  nog 
  eene 
  derde 
  voegde 
  , 
  in 
  eene 
  suikerflesch 
  , 
  met 
  een 
  plantje 
  

   jong 
  rietgras 
  , 
  en 
  eenige 
  rietstoppels 
  om 
  zich 
  in 
  te 
  verbergen. 
  

   Ik 
  nam 
  weder 
  waar, 
  wat 
  reeds 
  in 
  Sepp 
  was 
  medegedeeld, 
  na- 
  

   melijk 
  dat 
  de 
  rupsen 
  des 
  nachts 
  zeer 
  onrustig 
  waren 
  , 
  en 
  aan- 
  

   houdend 
  rondkropen. 
  Zij 
  lieten 
  elkander 
  ongedeerd, 
  en 
  ook, 
  

   gedurende 
  eenige 
  dagen, 
  eene 
  rups 
  van 
  Phragmitellus 
  , 
  die 
  ik 
  

   met 
  haar 
  opgesloten 
  had. 
  Deze 
  laatste 
  verdween 
  eindelijk, 
  

   waarschijnlijk 
  in 
  de 
  maag 
  van 
  eene 
  der 
  Ulvae-rupsen. 
  Tegelijk 
  

   bemerkte 
  ik 
  dat 
  het 
  riet 
  mede 
  op 
  onderscheidene 
  plaatsen 
  was 
  

   afgevreten, 
  hetgeen 
  de 
  Phragmitellus 
  niet 
  gedaan 
  kon 
  hebben, 
  

   daar 
  deze 
  dieren 
  zich 
  nooit 
  met 
  de 
  bladeren, 
  maar 
  met 
  het 
  

   binnenste 
  der 
  rietwortels 
  voede». 
  

  

  