8 
Cr 
KESSLER, MarmoccHni . RAIKEM, voor Italië en Corsika, be- 
paaldelijk als over eene „zeer vergiftige’’ spinsoort. Cauro zeide 
er later van: ,, Il est bien certain, qu’elle est très dangereuse 
en Corse.” Graërs berigtte in 1830, uit het Zuiden van Frank-. 
rijk, ,,dat in dit jaar de malmignatte aldaar zoo zeer verme- 
nigvuldigde, dat de boeren ten slotte niet meer durfden uit- 
gaan, dewijl zij daardoor zoo dikwijls werden gebeten en wel 
met belangrijke gevolgen.” In deze en andere gevallen zouden 
de verschijnselen (hevige pijn, koorts, slaapzuchtige toestand, 
enz.) zelfs eenige overeenkomst hebben vertoond met die, welke 
zich na vergiftigen adderbeet plegen voor te doen. Even zoo 
verhaalde Lurer Tort reeds vroeger mede van „zeer hevige” 
gevallen, zelfs met ,,doodelijken”” uitgang (?). De laatstge- 
noemde wil ook, — even als GRIFFITH, RAIKEM, VERDIANI, — 
zich door proeven op dieren van het vergiftig vermogen der 
Italiaansche en Corsikaansche malmignatte hebben overtuigd; 
door haren beet zouden jonge duiven en andere vogels, zelfs 
jonge hoenders, meermalen gestorven zijn! Van alle deze me- 
dedeelingen echter heeft alleen de laatste eenige bewijs-kracht, 
even zoo als DoLescHALL, door zijne reeds bekende proef met 
het rijst-vogeltje , bewezen heeft, dat de Mygale-soorten ook 
voor de Colibritjes zelve en niet alleen voor de eijeren van 
deze gevaarlijk kunnen zijn. Doch deze bewijskracht is beperkt 
tot dieren en wel slechts tot jonge vogels, en zou als zooda- 
nig nog veel over laten om op den mensch te mogen worden 
toegepast. In al de overige opgaven voor den mensch ont- 
breekt echter nagenoeg ten eenemale de zuivere observatie-geest. 
De meeste dier getuigenissen zijn afgegeven op „hooren zeggen’’, 
op „verhalen van inlanders”, op „duistere ziekte-vormen’’, 
die hypothetisch tot ,,vermoedelijken’’ spinnenbeet werden 
teruggebragt. WALCKENAER, — aan wiens beroemd werk ik 
meerdere der bovengenoemde opgaven heb ontleend (T. I, II en 
IV), — zegt over één dezer waarnemingen sprekende: ,, Mais 
M. Cauro, non plus qu'aucun de ses prédécesseurs, n'a pas 
pris le soin, de s’assurer que la maladie, qu'il décret, était 
ae ! Ù LE 
véritablement causée par la malmignatte. 
