105 
Augustus en zelfs nog laat in September de volwassen larven 
vindt. Deze zijn evenwel zeker zoo niet van eene tweede ge- 
neratie, dan toch stellig van later gelegde eijeren, 
Volwassen is de rups 5,5 Ned. duim lang, op de drie voor- 
ste geledingen dikker, aan den staart langzaam in dikte afne- 
mende, met 22 pooten, groen, op den rug donkerder, naar 
de buikzijde meer grijsachtig. De kop is groen, en de oogen 
staan in ronde zwarte vlekken; de geheele huid is met rimpels 
bedekt. Zie fig. 1. 
De stigmata zijn met zwarte randen omzet, welke de gedaante 
hebben van het spoor van een’ hertenpoot, en verschillen 
daardoor van die der meeste Cimbices, Boven de luchtgaten 
ziet men kleine ronde spuitgaatjes, als bij «bia aerea Kl. 
Men vergelijke fig. 2. 
Elk ligchaamssegment is op den rug in zeven huidplooijen 
verdeeld, gelijk men zulks voorgesteld ziet in de derde figuur, 
welke tegelijk de kleur vertoont, die de larve kenmerkt ge- 
durende den winter, dien zij in het cocon doorbrengt. 
Bijna nooit gebruikt het dier zijne laatste pooten; het kruipt 
met de voorsten en krult zelfs onder het kruipen de laatste 
ringen onder den buik. Over dag ligt het meestal zamengerold 
op de wilgenbladen, maar des avonds kruipt het op den boom 
rond en gebruikt de wilgenbladen tot voedsel. 
Ook deze soort verdedigt zich tegen hare vijanden door een 
helder vocht tot meer dan een voet ver te spuiten uit klieren, 
wier openingen zich even boven de stigmata bevinden. Raakt 
men het dier aan de linkerzijde aan, zoo spuit het slechts naar 
dien kant, en zoo ook omgekeerd, maar raakt men het aan op 
den rug, zoo verdedigt het zich naar beide zijden te gelijk. 
Na vif of zes malen gespoten te hebben, moet het eenigen tijd 
rusten om op nieuw vocht in de klieren te ontvangen. Na de 
tweede vervelling bezitten de larven dit vermogen van vocht 
uitspuiten het sterkste en wanneer men haar geene versch ge- 
plukte bladeren tot voedsel geeft , gaat het geheel verloren. 
In Augustus of September, volgens Hartig reeds in Juli}, be- 
