117 
lengte van 6 streep, en is, voornamelijk aan het achterlijf, ook 
veel slanker. De algemeene kleur van het ligchaam is een 
helder oranje of hooggekleurd dojergeel. De kop is op den 
schedel gezien breed , afgerond vierhoekig, van voren gezien 
meer driehoekig , zwart van kleur met grijze zijdeachtige haar- 
tjes bezet vooral naar beneden en boven de monddeelen. De 
sprieten, die bij het mannetje uit tien en bij het wijfje uit elf 
geledingen bestaan, zijn min of meer knodsvormig, dat is, 
naar het einde toe breeder wordende. Aan de bovenzijde zijn 
zij zwart, aan de onderzijde hebben de laatste (en bij het wijfje 
ook de eerste) leedjes die kleur, terwijl de middelsten licht- 
graauw of zelfs wit zijn; de twee eerste leedjes der manne- 
lijke sprieten zijn meestal wit of geel gekleurd aan de onder- 
en zij-kanten. De beide laatste leedjes zijn kennelijk ontstaan 
door de verdeeling van het normaal laatste lid (men houde in 
het oog, dat het groote geslacht Zenthredo Kıuc, waarvan 
Athalia Leacn eigenlijk slechts eene afdeeling uitmaakt, negen 
leedjes in de sprieten heeft). De monddeelen zijn wit of zeer 
licht geel. De bovenlip (verg. fig. 8 a) is breed vierkantig, 
met aan de voorzijde afgesneden hoeken; de mandibulae of bo- 
venkaken zijn driehoekig en hebben aan het gebogen uiteinde 
een scherpen kastanjebruinen haak en daaronder aan de bin- 
nenzijde een’ afgeronden tand (verg. fig. 86); de onderkaken 
of maxillae bestaan uit twee lobben (verg. fig. 8c) en dragen 
ieder een’ langen voeler van zes leedjes, waarvan het eerste vrij 
klein, de overigen van dezelfde lengte en waarvan het vijfde 
scheef op het vierde is ingeplant ; de onderlip eindelijk (verg. 
fig. 8d) is langwerpig eirond en draagt drie vleezige lobben en 
twee harige voelers van vier leedjes. De oogen zijn zwart, 
ovaal en uitpuilend; de ocellen staan in een’ driehoek. 
Het borststuk is aan de onderzijde geel, aan de bovenzijde 
rood en zwart gekleurd; rood zijn de prothorax, de ruitvor- 
mige middellap van het midden-borststuk , het schildje en eene 
vlek achter het schildje op den metathorax. 
Het achterlijf is bij het wijfje vrij dik, bij het mannetje 
9 * 
