143 
kaar geslagen. Ik zou tot een fijne meting moeten overgaan, 
om eenig verschil te vinden , doch dit zal niemand hier noodig 
achten. Waarschijnlijk is de gansche zaak individueel , naar- 
mate de binnenste lob van den dunnen rand wat grooter en krom- 
mer , of kleiner en vlakker is.  LAcorpAIRE hecht aan dit en 
het volgend kenteeken van verschil van seksualiteit de meeste 
waarde. Hij ontkent zelfs het bestaan van het tandje, waar- 
over wij nu zullen spreken, bij het wijfje geheel. (2. Z. note 3). 
Over het even bedoelde tandje aan den binnenrand van de 
dekschilden willende handelen , moet ik eerst opmerkzaam ma- 
ken op den geheelen rand. HAGENBACH en alle lateren, zoo- 
ver ik weet , spreken slechts van dit ééne tandje, als ware het 
overige van den rand volkomen gaaf. Hij noemt Aet tandje 
Jere invisibilis (p. 7), beeldt het ook niet af en hecht er 
geene seksueele waarde aan. 
Men kan dikwerf met het bloote oog, altoos met eene gewone 
loupe het tandje of eene kleine uitpuiling van den rand zien. 
Onderzoekt men verder den rand met de loupe, dan vindt men 
daar, waar de bogt opwaarts begint te gaan en verder een 
reeks van tandjes, waarvan de eersten de meest ontwikkelden 
zijn. Hun getal bedraagt omstreeks 10, doch is niet vast te 
bepalen 1). Verder naar boven, tot aan de inhechting van de 
dekschilden, is de rand gaaf. Het meest ontwikkelde tandje 
staat dus eenigzins verwijderd van de overigen. De vraag is 
derhalve of het bij 2 steeds zoo veel meer, dan bij 4 , boven 
de overigen ontwikkeld is, dat dit als geslachtsverschil kan gel- 
den? Ik moet ook deze vraag ontkennend beantwoorden. Wel 
zijn in de twee kleinste individuen van het Rijks Museum de 
tandjes zeer duidelijk , maar toch bij de grootere ook vrij dui- 
delijk , volgens welwillende mededeeling van van VOLLENHOVEN. 
Ja zelfs toont het grootste voorwerp aan het bovenliggend dek- 
schild een duidelijk tandje, doch aan het onderliggend niet ?), 

__1) Zie PI. I fig. 8 het Hagenbachsche tandje bij a: de kleinere bij ff". 
2) Het is het individu, wiens schilden het meest over elkaar liggen. Zie 
bl. 142, 
