165 
dice duplici interno, pectinato terminati. Pedes 
primi paris reliquis longiores. Ocelli nulli. 
Dat Cheyletus zijne groote, kromme palpi als haken ge- 
bruikt om zijne prooi tot zich te halen en vast te houden, zou 
men uit de gedaante reeds vermoeden , wanneer het ook niet 
door KocH werkelijk waargenomen was !). 
SCHRANK vond zijnen Acarus eruditus in boeken, die op 
eene vochtige plaats bewaard waren, vooral aan het plaksel der 
banden ; dit verblijf van den kleinen 4carus deed hem den 
naam van eruditus erlangen. LATREILLE spreekt van verzame- 
lingen van insekten, als waarin zich deze soort nu en dan op- 
houdt. Koch vermeldt het stof van koren en van opgezamelde 
peulvruchten als de verblijfplaats van dit diertje. Dat het in 
den duister leeft, komt ook met het gemis van oogen overeen. 
Overigens schijnt het geene bepaalde verblijfplaats te hebben. 
Het is in verscheidene landen van Europa (Duitschland, Frank- 
rijk, Engeland en ons vaderland) waargenomen. 
1) Hij teekent op, dat hij zulks zag, na een’ Cheyletus met een’ Acarus 
domesticus tusschen twee holle glaasjes te hebben opgesloten. Bij het nade- 
ren der huismijt spalkte de Cheyletus de tasters wijd uit één, vatte haar met 
deze deelen aan, trok haar tot zich en stak zijn’ zuiger in haar ligchaam. 
«Eine solche Milbe ist nach wenigen Augenblicken todt, demohngeachtet 
behält der Cheyletus noch so lange seinen Raub zwischen die Taster einge- 
klammert bis er sich nach Belieben gesättigt hat» Uebersicht des Arach- 
nidensystems , IlItes Heft. 1842. S. 79, 
VERKLARING DER AFBEELDINGEN. 
Fig. 1. Cheyletus eruditus, omstreeks 35 malen vergroot. 
Fig. 2. Zuiger en palpi, onder eene 125malige vergrooting. 
Fig. 5. Uiteinde van een’ der voorpooten, onder eene derge- 
lijke vergrooting als van fig. 2. 
