DE INLAND SOHE BLAD WESPEN. 



POECILOSOMA PULVERATUM Retz. 



(TeNTHEEDO OBESA Kl.) 



N° 189 der nieuwe Naamlijst. 



Vergelijk voor larve en wesp: 

 De Geee , Mémoires (vertal. van Goeze) II , 2 , bl. 241. PI. 34, f. 20—23. 

 G. Dahlbom, Clavis novi Hyni. Syst. p. 34, n" 53. 

 Hartig, Blatt- und Hohw. p. 302 {Obesa Klug) et 290 {Leucozonias). 

 Cameron, Fauna of Scoti. Hymenopt. p. 19. 



De synonymie van dit insect was tot voor korten tijd eenigzins 

 verward. De Geer had het beschreven , doch zonder het te benoemen , 

 alleen vermeldende dat de soort bij Linnaeus niet te vinden was ; 

 Retzius gaf het den naam van Pnlveratum, dien ook Fallen aannam, 

 doch Klug beschreef het onder dien van Tenthredo obesa en Hartig 

 vermeldt het tweemaal, eerst naar de Geer's beschrijving onder den 

 nieuwen naam van All an tus F leucozonias, daarna volgens Klug als 

 Obesa. Wanneer men daar nu nog bijvoegt dat Bergman, toen hij de 

 larve beschreef, haar den Zweedschen naam Mölnaren (Molenaar) 

 toekende, dan reken ik alles gezegd wat tot de synonymie behoort. 



Larven als die men afgebeeld ziet bij fig. 1 vond ik meermalen in 

 Junij op het Stads-plantsoen te Leyden en in lanen bij Oegstgeest 

 aan de onderzijde der bladeren van elzen; zij zaten steeds regt uit- 

 gestrekt stil en schenen zich alleen des avonds of des nachts te 

 bewegen en haar voedsel tot zich te nemen. Zij waren ongeveer 2 

 duim lang, voor veel breeder dan achter, zeegroen van kleur, doch 

 met een wit poeder bedekt. Naar dit poeder, een exsudaat, hebben 

 zij zoowel hunnen Latijnschen als Zweedschen naam, en toch is het 

 veel minder dik en vlokkig dan dat van de larve van Selandria ovata L. , 

 welke eene maand later op de bovenzijde der elzenbladeren voorkomt. 

 Zeer juist zegt de Geer dat men die van onze soort zou kunnen 

 aanzien voor eene Ovata , wie men het exsudaat afgeborsteld had. 



De kop is van den gewonen vorm, niet bepoederd, ietwat harig 

 glanzig zeegroen , met de oogen in kleine ronde zwarte plekken. Het 

 lyf is sterk gerimpeld , zoodat men op elk segment (verg. fig. 2 en 3) 

 zeven plooijen telt; over den rug en in elk der zijden schijnt eene 



