12 DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 



toeschijnt en het voldoende gerekend mag worden de verschillen tus- 

 schen de imagines eenvoudig mede te vermelden in de opgave der 

 punten waarin beide soorten van elkander afwijken. Hier dus alleen 

 nog maar de opgaaf dat de larve , die zich den l"' October inge- 

 sponnen had, den 30'" Mei van het volgende jaar nog geen wesp 

 had opgeleverd en dat de andere eerst in het laatst van Augustus 

 te voorschijn kwam , doch dat de wesp ook wel in Junij hier te lande 

 gevangen is. Mag men daaruit besluiten tot het bestaan van twee 

 generatien in het jaar ? 



Zie hier nu nog de opgave der punten van verschil tusschen de 

 beide zoo na verwante soorten. Ik moet den lezer verzoeken daarbij 

 onze Plaat 3 , bo vengedeelte , te willen vergelijken met Plaat 3 van 

 het zevende deel. 



a. Ncm. persjiiciHariü leeft als larve van gladbladige wilgen, be- 

 paaldelijk van Salix alba en Babylonica ; Nein. Betiilae daarentegen 

 van berk. Ratzeburg is dus zeer te misprijzen, als hij in zijne Forst- 

 insriieii j Deel III. p. 126 als voedselplanten der soort opgeeft „ Weiden , 

 Balsampappeln und Rüstern, wahrscheinlich auch noch auf andern 

 Hölzern". Het blad, waarop hij de larve afbeeldt, is niet best te 

 herkennen , doch kan zeer goed voor een ijpenblad aangezien worden. 



b. De grondkleur der rups van Perspic. is meer grasgroen, die 

 van Betuiae meer blaauwgroen en vooral dient opgemerkt dat de 

 laatste een porceleinachtigen glans heeft, dien de eerste mist. Ook 

 zijn bij de laatste de oranjevlekken in de zijden bepaalder van vorm 

 en wel wat men gewoonlijk noemt hartvormig ; terwijl de grootte en 

 plaatsing der zwarte wratjes zeer verschillend is, gelijk blijken kan 

 uit vergelijking van onze figuur 3 met fig. 5 van Plaat 3 van het 

 zevende deel. 



c. Het cocon van Perspicillaris is dubbel, dat van Belulae enkel- 

 voudig. 



(}. Het mannetje der wesp van de laatstgenoemde is gekleurd als 

 het wijfje van Pcrspic, terwijl het mannetje van deze bijna geheel 

 zwart beet te zijn (ik heb geen S' van Persp. gezien en kan dus 

 geen eigen getuigenis daarover afleggen). Het wijfje van Belulae heeft 

 op den thoraxrug slechts drie losse zwarte langsstreepen. 



Wanneer ik hier nu nog bijvoeg eene naauwkeurige beschrijving 

 van een bij mij uit de pop voortgekomen wijfje van Perspicillaris , 

 dan meen ik daarmede van de soort afscheid te kunnen nemen. 



