150 DE mosTerdtor of het sophiahaantje. 



radicale maatregelen zijne toevluclit nemen. Wenschelijk is het soms, 

 te doen wat Claas Mulder aanraadt: «Mijns erachtens moet men 

 alle planten van elk bed — op enkelen na, die hier en daar moeten 

 blijven staan — uittrekken, op een' hoop leggen en verbranden. 

 Verbranden is een zeker verdelgingsraiddel ; en ik heb mij wel eens 

 afgevraagd, of bij het vroeger algemeen gebruikelijke koolstroo-branden 

 niet vele insecten, vooral aardvlooien, kunnen v^ernield zijn, die 

 thans in leven blijven. De raad, om eenige planten op afstanden te 

 laten staan , berust op de ondervinding , dat bij het uitroeien menig 

 insect op den grond valt, en dat deze overblijvers steeds het kleine 

 getal nog overig zijnde planten opzoeken, waar zij gemakkelijk ver- 

 delgd kunnen worden." Verder raadt Mulder aan , den grond op de 

 akkers, waar de kevers zich vertoonden, geene rust te laten, maar 

 hem herhaaldelijk om te spitten, om te woelen en te harken, opdat 

 op deze wijze de aanwezige poppen en de ter verpopping in den grond 

 gekropen larven worden gekwetst en gedood. Het spreekt echter van 

 zelf, dat zoodanig middel alleen in 't klein kan worden toegepast, 

 terwijl het m. i. twijfelachtig is, of de aldus verkregen resultaten 

 geëvenredigd zullen zijn aan de moeite. De in een hard aarden 

 hulsel besloten poppen zijn in ieder geval in hun huisje veilig voor 

 de punten der hark; terwijl de harde aarden omkleeding der poppen 

 even als steentjes eerder voor de spade zal uitwijken dan dat zij er 

 door doorstoken wordt. 



Of eene besproeiing van den grond met gier of met een aftreksel 

 van tabak zal baten, zooals door Mulder wordt aangenomen, is voor 

 mij volstrekt niet geheel zeker. Er zijn wel insecten, die door ge- 

 noemde stoften worden gedood ; maar anderen hebben er in 't geheel 

 niet van te lijden , zoodat men niet a priori mag aannemen , dat de 

 bovengenoemde stoften in dit geval werkzaam zullen zijn. Dit woidt 

 des te onwaarschijnlijker, wanneer men weet, dat de poppen door 

 eene zeer harde aardlaag zijn omgeven, die aan de doorlating dier 

 stoflfen zeker groote hinderpalen in den weg zal leggen. 



I'eter is de raad, om in 't jaar, volgende op dat, waarin de 

 mosterdtor zich voor 't ecist op gecultiveerde Crucifeeren vertoonde , 

 noch op 't zelfde land, noch op de aangrenzende akkei'S weer planten 

 uit dezelfc'e familie te teelen, dus geen kool of koolzaad, geene rapen 

 of koolrapen , vooral geen mosterd. Maar bovendien roeie men in 

 de naaste buurt zooveel mogelijk alle in 't wild groeiende Crucifeeren 



