200 NIEUWE PTRALIDEN OP CELEBES GEVONDEN. 



De vleugels zijn iets langer en smaller dan bij GlaucinaliSf 

 hunne beschubbing , behalve de voorrandsstreep , dof. In deze 

 laatste onderscheidt men het lichte doch niet breedere begin der 

 beide flaauwe, geslingerde, ver uiteenstaande , grijsgele dwars- 

 lijnen en aan het midden van den onderrand der streep eene 

 dikke, zwarte middenstip. Die onderrand vertoont ook eenige 

 donkerroode schubben. 



Achter vleugels met twee ongeveer evenwijdige, flaauw gebogen 

 donkerroode dwarslijnen , die den vleugel in drie velden verdeelen. 

 Franje als de vleugels. Achterlijf bruingrijs, op de eerste ringen 

 met zwarte schubben. Onderzijde iets bleeker dan boven, met 

 flaauwe lichte booglijn; de voorvleugels langs den voorrand zeer 

 breed zwartgrijs bestoven. 



Op verschillende plaatsen van Zuid-Celebes gevangen. 



Genus 18. ENDOTRICHA Zeil., Led. 



3. Endotricha Sondaïcalis nov. sp. 



Eenige vrij gave exemplaren, De man 15 , het wijfje 17 — 18 mm. 

 vlugt. 



Na aan Flammealis verwant , doch zich onderscheidende , 1". door 

 de franje, die eene grijsroode wortelhelft heeft, terwijl de tweede 

 helft geheel wit is en op het midden van den tevens veel reg- 

 teren achterrand der voorvleugels niet verdonkerd wordt ; 2". door 

 de alleen aan den voorrand duidelijke tweede lichte dwarslijn der 

 voorvleugels, terwijl de tweede lijn der achtervleugels meer naar 

 achteren staat , zoodat het lichtere middenveld dier vleugels bij 

 Sondaïcalis breeder wordt en bijna een derde der vleugelbreedte 

 beslaat. Op de onderzijde loopt het verschil in de franje nog 

 meer in het oog. 



Kop en lijf bruingrijs tot bleek purper. Vleugels roodgrijs, 

 grijsachtig steenrood of bleek purperrood; de voorrand der voor- 

 vleugels fijn wit gestippeld, fijner dan bij Flamm^alis. Achter 

 het door eene gebogen witte lijn begrensde wortelveld wordt de 

 grondkleur bleeker, op de voorvleugels zonder scherpe afschei- 

 ding franjewaarts weder verdonkerend , doch op de achtervleu- 

 gels is het donkere achterrandsderde duidelijk begrensd. Bij 

 twee, sterk purperkleurig getinte wijfjes heeft het lichte midden- 

 gedeelte der voorvleugels wortelwaarts eene roestkleurige tint 



