234 NIEUWE PTRALIDEN OP CELEBES GEVONDBN". 



op de onderzijde bnünwit gevlekte tarsen, bij het wijfje wit, 

 bruingrijs bestoven. 



Van alle lokaliteiten waar verzameld werd; schijnt gewoon. 



Genus 158/». LAMPRIDIA noy. gen. 



Komt in afdeeling 46 van Lederer's analytische tabel aldus: 

 Sprieten van gewone lengte (2/3 der voorvleugels), bij den 

 man even voor de helft iets gekronkeld en verdikt, met een 

 pluimpje; de spits ongewoon dun, fijn getand; achtervleugels 

 ongewoon klein, driekant, met scherpe hoeken en vlakken ach- 

 terrand. De geheel afwijkende vorm der vleugels , die bij Aqrolera 

 (welke eveneens in die afdeeling staat) een bogtigen achterrand 

 hebben , en het dikkere lijf verbieden eene vereeniging met dat 

 genus. Van ilcihda , een genus dat denzelfden palpenvorm heeft , 

 doch waar de vlinder zich door den Noctuinen-achtigen habitus 

 onderscheidt, wijkt Lnmpr'uixa even sterk af. 



Het eindlid der opgerigte palpen is de helft kleiner dan bij 

 Atjrolrra^ doch duidelijk driekant; lid 2 is half zoo breed als de 

 oogen. Bijpalpen klein, evenals bij Aijvoicni (in de nadere be- 

 schrijving ontzegt Lederer verkeerdelijk die ligchaamsdeelen aan 

 dat genus). Zuigerwortel ongewoon dik beschubd. Bijoogen dui- 

 delijk. Thorax vrij kloek. Achterlijf dunner, vrij kort en spits, 

 een vierde langer dan de achtervleugels. Aderstelsel normaal (als 

 bij llolijs). Pootcn dun, glad beschubd, de sporen lang en dun. 



42. Lampridiii fiiiigiiiiilis nov. sp. 



Negen meest gave exemplaren, van 19 — 21 mm. vlugt. 



Ilalskvaag en voorrand der vleugels roetzwart; overigens is de 

 kleur van den mannelijken vlinder onder en boven een roet- 

 kleurig bruin, dat op den acliterthorax en den wortel des achter- 

 lijfs iets bleeker is; het wijfje is bruingeel, roetkleurig bestoven, 

 met zwarten kop , halskraag en voorrandswortel der voorvleugels. 



Voorvleugels geteekend met twee fijne, koolzwarte, geslin- 

 gerde lijnen, waarvan de tweede telkens op 1/3 en 2/3 eenen 

 tand wortelwaarts heeft ; de achtervleugels met ééne zwarte 

 booglijn, die langs ader 2 bijna is uitgewischt. Verder ziet men 

 op de voorvleugels in de middencel eene zwarte stip en den 



