VERSLAG. 19 



mij niet ten volle bevredigt. Hoe, zou ik misschien zeggen, 

 hebben de leden geen beter begrip van 't geen een standaart- 

 verzameling eigenlijk bevatten moet, namelijk bij de gewoon 

 voorkomende soorten ook de zeldzame, ja zelfs de hoogst zeld- 

 zame, die slechts tweemalen, slechts eens gevangen zijn? Stellen 

 de leden hunne eigene verzamelingen boven de algemeene en 

 indien zij dat doen , zijn daar misschien voldoende redenen voor 

 te vinden in onnauwkeurig toezigt op de collectie of slechte, 

 vochtige standplaats? 



Maar dergelijke vragen doende, zoude ik alligt gevaar loopen 

 van onbillijkheid en den schijn niet kunnen vermijden van 

 betweterij in mijne beoordeeling. 



Zal deze zoo zeer te waarderen bloei des genootschaps , die 

 ons uit alle onderdeden tegenstraalt , zich bestendigen en ver- 

 meerderen? Zal de boom, die uit den geringen kiem ontsproten, 

 nu reeds zijne takken ver uitbreidt en aan velen zijn genoege- 

 lijk lommer en saprijke vruchten verschaft, blijven groeijen en 

 toenemen in wasdom , in hoogte en uitgebreidheid ? Of heeft hij 

 zijnen wasdom reeds bereikt en zal bij wel takken verliezen , maar 

 geen nieuwe weder aanwinnen ? Wie , M. H. , zal zich vermeten 

 deze vragen te beantwoorden ? Ik gebruikte daar een beeld uit 

 de botanie gegrepen ; hoe komt het dat ik er geen uit de ento- 

 mologie nam, 't geen hier wel zoo gepast zou mogen heeten. 

 Gesteld wij vergeleken onze vereeniging bij een' vlinder, in den 

 eersten , den rupsentoestand , dan zou het voor de hand liggen 

 dat haar nog een geruim aantal jaren van voortdurende ijver, 

 arbeid en ontwikkeling, daarna een tijdperk van stilstand en 

 eindelijk een hernieuwd leven en uitgebreider ruimte van werk- 

 zaamheid mogten worden toegeschreven. Dan ik wil mij aan 

 zulk valsch vernuft niet te buiten gaan en uwen lijnen kunstzin 

 niet beleedigen. Het zij genoeg, bij de onmogelijkheid om van 

 den sluijer der toekomst ook maar een enkele slip op te heffen , 

 hier de groote waarheid te herinneren, dat de Vereeniging nim- 

 mer zal te gronde gaan, maar steeds zal blijven bloeijen, wan- 



