74 MISVORMINGEN BIJ SCHAALDIEREN WAARGENOMEN. 



De duim heeft, naar von Berniz' aanwijzing, twee uitsteeksels, die 

 op een neus en bovenlip gelijkenen. Deze zijn bij het grondstuk 

 des duims gelegen, meer naar voren is evenwel een veel grooter 

 en verder uitstekend aanhangsel. 



Het geheel geeft, naar mijn inzien, den indruk ontstaan te 

 zijn door uitwendige belediging van den wijsvinger, lerwijl de 

 vormverandering die de onderrand van den duim onderging, 

 eene aanpassing aan den vervormden bovenrand van den wijs- 

 vinger aantoont. 



De fossiele schaar in Observatio Cl medegedeeld werd eenvoudig 

 afgebeeld en met geen enkel woord beschreven , daar de auteur 

 naar de plaat verwijst tot kennisneming van de misvorming. 

 Om voldoende inlichtingen te erlangen over dal voorwerp, acht 

 ik evenwel een beschouwing van die afbeelding niet toereikend, 

 maar zou een onderzoek van het origineel, zoo daailoe moge- 

 lijkheid bestaat, allernoodzakelijkst zijn. Ik zal dus hier alleen 

 vermelden, dat de vorm, de kortheid en de puntigheid van 

 den wijsvinger en zijn verhouding tot de hand en den duim 

 bijna ontwijfelbaar een herstellingsvinger aanwijzen, waardoor 

 ook de vorm en buiging van den duim is gewijzigd. 



Bij het overzicht dat nu volgen zal, acht ik het dus beter 

 deze onvolledig bekende vormen niet in aanmerking te nemen. 

 Het moge volstaan ze ter herinnering te hebben aangevoerd. 



Jaeger stelde de hem bekende misvormingen te zaam in eene 

 reeks, in welke de volgorde bepaald wordt door het deel waarbij, 

 en naar de meerdere of mindeie mate waarin de njisvorming 

 voorkomt. 



Hij vangt aan met de misvormingen van den duim, bij welken, 

 behalve de min of meer normaal gebleven duim, zich een bijtak 

 voordoet, die enkelvoudig is, of zich verdeelt. 



Voorbeelden uit deze rubriek stelt zijne plaat voor bij figuur 

 i, 2 en o, door hem zelven, en fig. 4 en 5 door Hoesel waar- 

 genomen , welke laatste afgebeeld zijn op pi. LX. f i29 en LXI 

 1. 55 der Inseklenbelastigungen. 



Zijne tweede afdeeling beval de misvormingen van den wijs- 

 vinger of het verlengde gedeelte van de hand, waarbij, volgens 



