84 OVERZIGT VAN D^ SCHINEr's JONGSTE STELSEL DEK 



Daar het zich laat verwachten, dat Schiner's systeem bij de 

 Diplerologen gereeden ingang zal vinden, is het welligt niet van 

 belang ontbloot, daarvan te dezer plaatse eene beknopte voor- 

 stelling te geven, waarbij ik tevens gelegenheid zal vinden om 

 hier en daar eene enkele opmerking te maken. 



Even als dit in andere insecten- orden, met name bij de 

 Hymenoptera, wordt aangetroffen, vindt men ook bij de Diptera 

 in eenige familiën het aderbeloop zeer zamengesteld, in anderen 

 slechts tot zeer weinige aderen teruggebragt , zoodat, bij opper- 

 vlakkige beschouwing dier beide uitersten , daarin niet ligt een 

 algemeenen typus kan worden herkend. Bij naauwkeurige verge- 

 lijking evenwel komt het aan het licht, dat die meerdere zamen- 

 stelling alleen door de vertakking van sommige aderen wordt 

 veroorzaakt, en dat aan den anderen kant, door het geheel ont- 

 breken of den rudimentairen toestand van sommige aderen eene 

 groote mate van eenvoudigheid ontstaat. 



Om het aderstelsel der Dipteren -vleugels en de nomenclatuur 

 van Schiner te leeren kennen , zal het doelmatig zijn van eenen 

 vorm uit te gaan, die tusschen deze beide uitersten (den zeer 

 zamengestelden en den hoogst eenvoudigen vorm) het midden 

 houdt. Ik kies daartoe, als voorbeeld, den vleugel van eene 

 vlieg uit de talrijke familie der Musciden, en wel van het ge- 

 slacht Cordyliira (PI. 2 , fig. i ). 



Wanneer men dezen vleugel oplettend beschouwt, dan zal men 

 al dadelijk opmerken , dat de voorrand zelf begrensd wordt door 

 eene ader (o), die uit den wortel voorkomt. Deze ader heet 

 de Randader {vena costaUs) en loopt hier tot aan de vleu- 

 gelspits. Bij menig ander geslacht strekt zij zich minder ver uit, 

 maar er zijn ook geheele familiën, bij welke zij rondom de 

 vleugelspits is doorgetrokken en den geheelen omtrek des vleugels 

 omschrijft, gelijk wij later zullen zien. 



Voorts ontspruiten uit den vleugelwortel twee hoofdaderen of 

 hoofdstammen, die zich vervolgens ieder weder vertakken en 

 alzoo elk op zich zelven een aderstelsel vormen, zoodat er twee 

 zulke aderstelsels, een boven (bij den voorrand) en een onder 

 (bij den achterrand) aanwezig zijn, die alleen door een dwars- 



