BENAMINGEN VOOR HET ADEKBELOOP UER VLEUGELS VAN DIPTEKA. 89 



drie cellen worden de beide bovensten door Schiner de wortel- 

 cellen genoemd, terwijl de onderste bij hem de anaal-cel heet. 

 Daar evenwel deze laatste in vorm en ligging zich niet zoo bij- 

 zonder van de beide anderen laat onderscheiden, zou ik er de voor- 

 keur aan geven haar ook met geen afzonderlijken naam te bestem- 

 pelen en liever van drie Wortelcellen (cellulae radicales) , 

 de bovenste, middelste en onderste wortelcel, te spreken. Er 

 zijn nimmer meer dan drie dezer cellen aanwezig. De bovenste 

 (8') laat zich steeds daaraan herkennen , dat zij aan haar einde 

 door de niiddeldwarsader (w) begrensd wordt; op gelijke wijze 

 wordt de middelste wortelcel (8^^ gesloten door de achterdwars- 

 ader (*), indien deze voorhanden is. 



De cel eindelijk, min of meer in 'l midden des vleugels en 

 aan alle zijden door aderen omgeven (9), heet de Schijf- of 

 Discoid aal-cel {cellula discoidalis). Zij is voor de onder- 

 scheiding der familiën en geslachten van groot belang. In het 

 hier gegeven voorbeeld wordl zij van boven door de discoidaal- 

 ader. van onderen door de posticaal-ader, worlelwaarts door 

 de achterdwarsader en aan 't eind door de schijfdwaisader be- 

 grensd. Bij een aantal familiën met minder volkomen aderbe- 

 loop ontbreekt deze cel geheel en al; bij vele andere familiën 

 daarentegen, die in ontwikkeling de Musciden te boven gaan, 

 wordt zij op eene andere wijze gevormd, gelijk wij zoo aanstonds 

 zullen zien. 



Bij de familie der Musciden is het aderbeloop vooral geken- 

 merkt door den vorn» der wortelcellen , waarvan de bovenste 

 bijna altijd langgerekt is, terwijl de beide ondersten veel kleiner 

 en min of meer driehoekig zijn, ja zelfs bij de minst ontwik- 

 kelde geslachten rudimentair worden of geheel ontbreken. In 

 het hier gekozen voorbeeld eener Cordylura loopt de discoidaal- 

 ader {f) regtuit, althans met slechts geringe buigingen, naar 

 de vleugelspits, en dit is mede het geval bij een groot aantal 

 Musciden-geslachten (de Anthoinijinae en de Muscidue aculypteraej-^ 

 doch bij verscheidene andere en meer ontwikkelde genera der 

 Musciden (de Tachivinae. Dexinae enz. toont de discoïdaal- 

 ader eene neiging om zich te verlakken. Dit blijkt daaruit, 



