94 OVEIJZIGT VAN D^ SCHINEIl's JONGSTE STELSEL VAN 



dwarsadcreii (de middeldwarsader en achterdvvarsader) en daar- 

 door de ware grondvorm te herkennen. Ontbreekt daarentegen 

 do discoidaal-ccl, dan wordt dit veel niocijelijker, vooral ook 

 onulal alsdan veeltijds levens de achterdwarsader en sommige 

 langsaderen verdwijnen. Als een voorbeeld hiervan kunnen de 

 Mycetophiliden dienen, waarvan in fig. 11 een vleugel is voor- 

 gesteld en wel die van Exechia lateralis. De subcostaal-ader {c) 

 is hier lang en stevig, de hulpader (/») slechts rudimentair en 

 alleen als een nietig adertje aan den vleugelwortel waar te 

 te nemen. De radiaal ader ontbreekt en de cubitaal-ader {e) 

 spruit daardoor onmiddellijk uil de sulicoslaal-ader voort. Vroe- 

 ger werd de kleine regthoekig omgebogen basis der cubitaal • 

 ader, ten gevolge van hare steile rigting,- ten onregte voor de 

 verhindingsader, d. i. onze middeldwarsader, aangezien; zij 

 heeft er dan ook al den schijn van. Dat deze langsader wer- 

 kelijk de cnbitaal-ader is, blijkt daaruit, dat zij bij andere 

 geslachten dezer familie, gelijk wij aanstonds zuilen zien, aan 

 haar uiteinde gevorkt voorkomt, eene eigenschap die ook elders 

 zeer dikwijls aan de cubilaal-ader kan worden opgemerkt. Dat 

 hetgeen hier schijnbaar de dwarsader is, inderdaad slechts als 

 de basis der cubitaal ader moet worden beschouwd , grondt 

 zich inzonderheid daarop, dat de genoemde langsader steeds 

 tot het bovenste aderstelsel behoort, terwijl zij hier, als men 

 hare basis, volgens het vroegere begrip als de middeldwarsader 

 aanneemt, eene geheel abnormale ader van het onderste ader- 

 stelsel zou zijn. De ware middeldwarsader (w) daarentegen ligt 

 zoo scheef, dat het niemand verwondeien kan, dat zij vroeger 

 als zoodanig niet herkend is. Als een nader en afdoend bewijs 

 dat Schiner's zienswijze op dit punt juist is, behoeven wij 

 slechts den vleugel van eene Chironomide b. v. een Ceratopogon 

 (dg. 12) te vergelijken, waai in ongeveer dezelfde schikking der 

 aderen voorkomt, doch waar de middeldwarsader haren per- 

 pendiculairen stand heeft behouden en dan ook als zoodanig 

 steeds herkend is. 



Bij een ander geslacht der Mycetophiliden, ./J/f/c/oct-r« (fig. 15), 

 wordt de herkenning van den grondvorn» nog moeijelijker , omdat 



