GEDAANTEWISSELING EN LEVENSWIJZE BESCHREVEN. 241 



tarsen aan de tippen lichtbruin; de laatste heupen met zwarte 

 veeg aan de basis ; de helft der achterscheenen en de tarsen 

 der achterpooten vuilbruin. 



Bij vergelijking zal men zien dat er zeer groot verschil is in 

 de imagines tusschen deze soort en King's Ventricosus ; in het 

 algemeen kan men zeggen dat deze nieuwe soort veel donkerder 

 geteekend is. 



Daar mijne voorwerpen stierven zonder met het eenige man- 

 netje dat bij mij uitgekomen was te paren , verzocht ik den 

 heer Uitsema, die mij de laatste voorwerpen uit Haarlem had 

 bezorgd, mij zoo mogelijk ook eijeren te doen toekomen. Met 

 eene bereidvaardigheid, waarvoor ik hem niet genoeg dank kan 

 zeggen , bragt hij mij van dezelfde struiken een wijfje , dal op 

 bladeren van takjes, in water gezet, in gevangenschap eitjes 

 had gelegd Er was geen twijfel aan of het voorwerp behoorde 

 tot dezelfde soort. 



Tot mijne verwondering zag ik dat de eitjes niet, zoo als ik 

 vermoedde , door het moeder-insect in de bladnerven werden 

 gelegd, maar eenvoudig en dus zonder behulp der zaag, hier 

 en daar tegen het blad aan de onderzijde werden aangelijmd 

 (zie fig. 15). De eitjes zelf waren aan beide einden afgeronde 

 cylindertjes (zie fig. 14), zeer klein, geel van kleur, glad en 

 glanzig. Bij de meest ontwikkelden nam men verschil in kleur 

 waar tusschen het midden en de uiteinden; terwijl de laatsten 

 groen bleven, werd het midden lichter van kleur, daarna echter 

 met strepen troebeler, ja eindelijk kon men door de bekleeding 

 heen een kopje met twee zwarte oogjes herkennen. 



Uit twee dezer eijeren ontwikkelden zich in mijne kamer 

 jonge larven, die wel tot halver weg uit de cischaal kropen, 

 doch niet in staat waren het achterlijf er uit te beuren. Zeer 

 zonderling kwam het mij voor dat eene dezer halfgeboren larven 

 aan het eten raakte en een, naar verhouding van haar lig- 

 chaampje, vrij groot gat uit het blad tot zich nam. 



Beide jonge diertjes zijn echter, waarschijnlijk ten gevolge 

 van het weinig normale van hunnen toestand, spoedig gestorven» 



