VERSLAG. CXLTir 



normalen toestand voorkomen. Zoo is het b. v. van de Hyena's 

 schier onmogelijk de sexe te bepalen ; uit anatomische onderzoekingen 

 van Prof. Watson (Proc. zool. wc. of London ., 1877) is gebleken, 

 (lat bij de wijfjes van Hyaena crocaia eene bepaalde vulva niet 

 aanwezig is, de clitoris, van 6^ Eng. duim lengte, het aanzien 

 lieeft van een' penis met praeputium en doorboorde glans, terwijl 

 zich nabij den anus twee uitsteeksels bevinden, die er uitzien als 

 het scrotum van vele soorten der Carnivora. — Bij den Bever 

 {Castor Jìber) blijft men, ook na het naauwkeurigste uitwendige 

 onderzoek op het levende of doode dier, volslagen onzeker omtrent 

 de sexe; de genitaliën zijn zoo diep onder de huid verborgen, dat 

 zij alleen door eene uitvoerige sectie te voorschijn kunnen worden 

 geliragt ; in het oude boek van Bonn maken vele fraaije anatomische 

 afbeeldingen dit feit duidelijk. — Ook bij het zien van vrouwelijke 

 voorwerpen van sommige Capucijn-apen meent men dikwijls man- 

 netjes voor zich te hebben , ten gevolge van de tot een trompet- 

 vormig instrument ontwikkelde clitoris, zoowel bij oude als bij 

 jonge individuen. 



In de tweede plaats wijdt de heer van Bemmelen eenige woorden 

 aan het hoogst belangrijke werk van Dr. Piaget over de Pedicuhnen, 

 en zegt dat de heer Piaget, naar aanleiding van hetgeen daarover 

 door Stroebelt en Taschenberg geschreven is, ten onregte den lof, 

 door deze beiden over zijne afbeeldingen uitgesproken, op onzen 

 bekenden en gewaardeerden lithograaf Wendel terugbragt. Die 

 ontboezeming van den heer Piaget, wiens eerlijkheid en naauw- 

 gezetlieid als 't ware spreekwoordelijk is geworden, was ditmaal 

 niet volkomen overeenkomstig de waarheid. Zonder in 't minst iets 

 op de verdiensten van den heer Wendel als lithograaf te willen 

 afdingen , constateert Spreker , dat Stroebelt « de groote verdiensten 

 bespreekt der juiste beschrijvingen en natuurgetrouwe afbeeldingen 

 in het klassieke werk van Piaget», en dat Taschenberg «gaarne 

 erkent, dat liet hem naauwelijks gelukt zal zijn de groote naauw- 

 keurigheid van den Nederlandsclien monographist iu IForl und Bili 

 bereikt te hebben ». Spreker grijpt deze gelegenheid aan , eene 

 gelegenheid waarnaar hij reeds lang heeft gezoclit, om hulde te brengen 



