ÀMEKIKAANSCHE DIPTEUA. 19 



stekelachtige macrocheten ; buik op het midden der ringen met stevige 

 borstels. Pooten zwart, onder aan de voordijen en aan de buitenzijde 

 der scheenen met vele borstels. Vleugelschubben en wortel der vleu- 

 gels roodgeel, welke kleur aan den voorrand tot halverwege de vleu- 

 gellengte reikt; de vleugels overigens met licht bruingrauwe tint; 

 aderen donkerbruin , in -het wortelgedeelte bruingeel ; ombuiging der 

 discoidaal-ader met bijna regten hoek; de spitsdwarsader gebogen; 

 schijfdwarsader bijna regt. 

 Een $ van Ai-izona (Neumögen) in het museum te Leiden. 



8. Echino m yia robusta Wied. 



Tachina rohusta, Wied. Auss. ZiV(>i(L II. 290. 15; — Eeliinomyia 

 analis, Macq. Dipt. cv. supp. 1. 144. 4. pi. 12 f. 3. 



Een $ uit Argentina (Weyenbergh). 



Aan de wangen zijn omlaag, digt tegen den oogrand, een paar 

 borstels ; aan den buik zijn alleen in 't midden borstels. 



Het komt mij niet twijfelachtig voor, dat E. analis Macq. (wel te 

 onderscheiden van E. analis Fabr.) dezelfde soort moet zijn als Tachina 

 robusta Wied. In de beschrijving kan ik geen wezenlijke punten van 

 verschil vinden; alleen noemt Wiedemann de vleugelschubben „elfen- 

 beinweiss", terwijl Macquart ze beschrijft als „un peu roussâtres". 

 Mijn exemplaar komt in dat opzigt met Wiedemann's opgave overeen ; 

 daarentegen beantwoordt het, wat den vorm der sprieten betreft, ten 

 volle aan de beschrijving, daarvan door Macquart gegeven; diens 

 afbeelding overigens is, als gewoonlijk, te ruw _om daarop eenige 

 conclusie te gronden. 



9. Echinomyia im ma culata Macq. 



Macq. nipt. ex. supp. 4. 169. 6. pi. 15 f. 8; v. d. Wulp, Notes 

 from the Loyd. mus. IV. 83. 15. 



Een <? van Arizona (Neumögen) in het Leidsch museum reken ik, 

 voorloopig althans, tot deze soort, omdat Macquart's beschrijving 

 daarop geheel kan worden toegepast. Het verschil in vaderland (Mac- 

 quart geeft Brazilië aan) zou echter wel eene aanleiding zijn tot twijfel. 



Het aangezigt heeft een sterken geelrooden weerschijn, vooral aan 

 den mondrand ; de wangen zijn zonder borstels; de palpen zijn zeer 

 dun ; het derde sprietenlid is ongeveer even lang als het tweede. 



