TAN NEDERLAND (mICEOLBPIDOPTEEa). 85 



wijze te gemoet te komen, daar zelfs het eenige middel, namelijk 

 het opnemen eener zeer uitvoerige staalkaart van kleuren en tinten , 

 bij de talloos voorkomende schakeeringen nog slechts zeer onvol- 

 komen aan het doel zou beantwoorden. 



Wanneer men nu dit tweede gedeelte met het eerste verge- 

 lijkt, bevindt men dat beiden, wat diagnosen en beschrijvingen 

 aangaat, door eene nauwkeurige en duidelijke wijze van voorstellen 

 uitmunten. 



Het tweede gedeelte is evenwel vollediger behandeld, vooral 

 ten opzichte der eerste toestanden en der citaten, die veel uit- 

 voeriger zijn en waarbij steeds de eerste beschrijver of afbeelder 

 der soort is aangewezen. 



Ook zijn zeer vele afbeeldingen uit verschillende werken aan- 

 gehaald en op ééne uitzondering na , te weten Coleophora solitariella 

 Zeil. , al de in het werk van Sepp voorkomende platen , omtrent 

 de waarde van welke, vooral van die uit lateren tijd, de Schrijver 

 dikwijls op beslissenden toon uitspraak doet. Hij toont zich daarbij 

 een zeer streng beoordeelaar, die evenwel meermalen nalaat de 

 fouten aan te wijzen in figuren, die door hem gegispt worden; 

 ook zag hij wellicht te veel voorbij . dat men zelf de voorwerpen , 

 waarnaar geteekend is, zou moeten gekend, en zich tevens ver- 

 gewist hebben, dat de kleuren van al de platen volkomen gelijk 

 zijn aan die van het exemplaar volgens hetwelk beoordeeld wordt, 

 om een strikt rechtvaardig vonnis te kunnen vellen. Bovendien zijn 

 uitspraken als: te grauw , te groen, te hont, te vuil enz. door hare 

 onbepaaldheid van een zeer twijfelachtig nut, en staan zij in dat 

 opzicht gelijk met uitdrukkingen als: grof, slordig, onooglijk, 

 afschuwelijk, wanstaltig, vol kleine en groote fouten, helachelijk 

 enz. , welke men ook in dit tweede gedeelte ruimschoots aantreft. 

 Tot mijn leedwezen moet ik, even als vroeger, tegen deze en der- 

 gelijke oordeelvellingen opkomen en die als geheel noodeloos mis- 

 prijzen, daar zij geene bewijsgronden zijn, waarvan de waarde ook 

 door anderen kan getoetst worden. 



De Schrijver boude mi,] deze aanmerkingen te goede; zij bewijzen 

 alleen dat men sommige zaken verschillend kan inzien en daaraan 



