90 BIJDRAGB TOT DE KKNNIS DEB IN 



het uiteinde van eenen tand voorzien zijn. Leedjes der achter- 

 tarsen geleidelijk in lengte afnemende; klauwen klein. 



In Europa komen twee soorten voor, waarvan eene inlandsch. 



Peltodytes caesus Dfts. 



Dufts. Fn. Äustr. I. 284 ÇDytiscus) ; Aube, Ie. V. 38. pi. 3 

 f. 2; Schaum u. v. Kiesenw. Naturg. der Ins. Deutschi. 1868. p. 

 12; Thoms. Skand. Col II. 3; Redt. Fn. austr. 3de ed. p. 91; 

 Seidl. Fn. halt. 8. 43; Gemm. u. Har. Cat. II. 427. 



Syn. impressns Panz. Fn. germ. 14. 7. 



Eivormig, okergeel. Halsschild aan den achterrand sterk in de 

 breedte ingedrukt en met eene dwarsrij van diepe stippels. Dek- 

 schilden met ongeveer tien regelmatige rijen van zeer diepe stip- 

 pels, welke naar het uiteinde steeds fijner worden, en met eene 

 gemeenschappelijke bruine vlek in 't midden van den naad; boven- 

 dien vertoonen de dekschilden in den regel nog eene flauwe aan- 

 duiding van verscheidene andere donkere vlekjes. 



Lengte 3| — 4 mm. 



Niet zeldzaam door het geheele land in staande wateren. 



II. HALIPLUS Latr. 



Latr. Gen. Crust, et. Ins. I. 1806 p. 234. 



Kop klein. Bovenlip kort , van voren eenigszins uitgerand , boven- 

 kaken als bij Peltodgtes; laatste kaaktasterlid veel kleiner dan het 

 voorlaatste, naaldvormig; onderlip zeer kort, met gespleten mid- 

 dentand; eindlid der liptasters dik, priemvormig. Sprieten draad- 

 vormig, kort. Halsschild smaller dan de dekschilden te zamen, 

 naar voren aanmerkelijk versmald; achterrand in 't midden, op de 

 plaats van het scutellum, driehoekig uitgezakt. Lichaam eirond of 

 langwerpig eirond, dik, van onderen en van boven gewelfd. Dek- 

 schilden met ongeveer tien regelmatige stippelrijen. Prosternum 

 vlak ot uiterst weinig gewelfd , meer of min gegroefd , van achteren 

 recht afgesneden of iets uitgerand (confinis Steph.). Metasternum 

 effen of hoogstens met een groef je nabij de middelcoxae (fulvusF., 

 impressus F). De plaatvormige achtercoxae, welke niet van een 



