106 B0F,K-AANK0NDIG1>'G. Dîî GBAAF, OVER DC 



's nachts, nagegaan. In sommigen dier glazen hield hij soort bij 

 soort, in anderen ook de verschillende species bij elkaar, een tijd 

 larm in liet leven. Omtrent de levenswijze der laatstgenoemde sooil 

 maakte De Gr. eene aardige observatie. Men ziet , en anderen hebben 

 zulks ook met hem en mij waargenomen, dat een aantal exem- 

 plaren daarvan bijeenzittende , bij toenadering tot een hunner, 

 allen eensklaps de vlucht nemen. Nu geeft hij daarvan de ver-- 

 klaring; hij heeft opgemerkt, dat zij elkander met himne tarsen 

 plegen aan te raken, zoodanig dat zij als door een net van 

 telegraafdraden verbonden zijn. Wanneer eenig gevaar dreigt , geven 

 zij zich achtereenvolgens door het bewegen van hunne pooten liet 

 sein daarvan en zetten zich dan allen op een loopen. 



In de zorgvuldige beschrijving der bijzondere lichaamsdeelen en 

 der uitwendige organen valt niets bijzonders op te merken. Alleen 

 een woord over de o o gen. Er werd nog altijd, zonderling genoeg, 

 gestreden over de vraag ot de Opilioniden één dan wel twee paren 

 daarvan bezitten. In den aanvang zijner studiën over het onder- 

 werp, nam De Gr., ook wegens het verband met de zenuwen van 

 het hersen-ganglion , met Treviranus en anderen het laatste aan. 

 Bij nader onderzoek evenwel bleek het hem , op het voetspoor van 

 Krohn, dat de twee openingen, ter weerszijde aan den voorrand 

 van den céphalothorax aanwezig en als « bijoogen » , — later ook 

 door Latreille en anderen als « stigmata » beschouwd , — '- h u i d- 

 klierzakjes zijn, welker verrichting nog niet vaststaat. Nochtans 

 wijst hij , in overeenstemming met de ook door hem gedane waar- 

 neming , dat deze dieren een onaangenamen reuk verspreiden , op 

 de hypothese van Sörensen, die de analoga dezer orgaantjes bij de 

 verwante familie der Gonyleptoiden als « stinkklieren » heeft geduid. 



Ofschoon De Gr. ook met de meeste zorg en , naar het mij toe- 

 schijnt, mede met veel vrucht, zoowel het animale als vegetatieve 

 zenuwstelsel der mannelijke en vrouwelijke Phalangiden heeft 

 onderzocht, beschreven en afgebeeld, en het verband daarvan met 

 de generatie-organen voor onderscheidene deelen duidelijk heeft 

 aangetoond, verwijs ik voor de histologische bijzonderheden daar- 

 omtrent, voor de andere stelsels en weefsels en voor de getrouwe 



