JJ^ BOBKAANKONDIGIKG. DT- GKAAT , OVER DE 



epitheliuni-cellen de eieren ontwikkelen. Over de wording der 

 kiemcellen in deze, over de dooiervorming (zonder dooierkern), 

 over het ontstaan van het kiemblaasje en van de follikels, over 

 den verderen groei van het ei met zijne opvolgende vormverande- 

 ringen , over het chorion , als tweede omhulsel er van in de uterus- 

 hoornen verkregen, over deszelfs voortstuwing door eene soort van 

 peristaltische beweging, tot en door den oviduct, — welke pro- 

 cessen allen met groote nauwkeurigheid door den Schrijver zijn 

 bestudeerd, — verdient het werk zelf, met de teekeningen er bij, 

 te worden geraadpleegd. 



De w ij z e van copulatie der Phalangiden , waarvan Schrijver 

 op pi. XXXV fig. 122 eene duidelijke plastische voorstelling geeft, 

 was reeds door Lister gezien, door Latreille bevestigd en door 

 Menge nagenoeg volkomen juist beschreven. Zij geschiedt als 't 

 ware mond aan mond, met de koppen in een horizontaal vlak 

 naar elkander toegekeerd, zoodanig dat de oogen van <? en $ zich 

 schier aanraken. Het ^ slaat daarbij de lange pootpalpen over en 

 om de voorpooten en zijne kaken om den voorkop van het ? , 

 terwijl de naar buiten en naar voren getreden penis-top, met 

 behulp der kleine mondpalpen , bij beide sexen voorkomende , 

 tusschen de geopende tast-organen van den ovipositor, de juiste 

 richting naar den scheede-ingang verkrijgt, waarbinnen het doorn- 

 vormig glans-verlengsel bij afwisseling in een der receptacula seminis 

 doordringt en hel sperma wordt uitgestort. Tot vulling van deze beiden 

 schijnt eene herhaalde copulatie noodig, ledere akte daarvan duurt 

 bij deze dieren (in sterke tegenstelling met sommige Araneïden- 

 soorton) slechts enkele seconden, waarna de penis wordt terugge- 

 trokken en ingestulpt en de dieren elkander verlaten. Het bij de 

 ware spinnen veelvuldige verschijnsel, dat het ? post coitum het 

 <? doodt en verslindt, werd bij zijne Opiliones, ook door De Gr. 

 niet waargenomen. Wel zag hij de mannetjes dikwerf onderling 

 strijden om de wijfjes hunner soort — (ontrouw ten deze, zegt 

 Sehr , komt bij hen, ook in den gevangen staat, niet voor) — , 

 doch liepen hunne gevechten zelden of nooit doodelijk af. 



Hol veiwondert mij, dat sommige natuuronderzoekers, waaronder 



