176 OPMEBKINGEN BBTRlSFFEK'D E TIPULIDEN. 



de vorkcel der vleugels Lij beide soorten « subventricosa » noemt , 

 iets wat wel van T. marmorata, maar niet van oholeta Meig, kan 

 worden gezegd. 



Van mijn geachten vriend Dr. J. Mik te Weenen ontving ik voor 

 eenigen tijd onder den naam van T. marmorata een mannelijk 

 exemplaar, dat zeer bepaaldelijk van mijne voorwerpen specifiek 

 onderscheiden is , ofschoon ook op dat exemplaar Meigen's beschrijving 

 ten volle kan worden toegepast, terwijl het tevens in alle opzigten 

 aan Zetterstedt's beschrijving van marmorata beantwoordt. Het 

 spreekt van zelf, dat mijne vroegere opvatting omtrent de synonymie 

 hierdoor eene merkelijke wijziging onderging. Ik moest nu aannemen, 

 dat de soort , mij door Prof. Mik gezonden , inderdaad de ware 

 T. marmorata is van Meigen en Zetterstedt, en dat de soort, door 

 mij tot dusver zoo gedetermineerd , eene andere , hoezeer digt ver- 

 wante soort is, welke bij geen der dipterologische schrijvers is 

 vermeld , behalve alleen bij Zetterstedt , doch ten onregte onder den 

 naam van ohsoleta Meig. ; want het valt niet te ontkennen , dat al 

 de kenmerken , door Zetterstedt opgegeven , in haar worden weer- 

 gevonden. De soort moet echter nu een nieuwen naam ontvangen , 

 en ik stel daai^om voor, haar te noemen T. confusa. 



Die sooi't, zoowel als de echte T. marmorata, behoort tot eene 

 kleine groep van Tipula-soorten , die de volgende kenmerken met 

 elkander gemeen hebben. De vleugels zijn flaauw gemarmerd, d.i. 

 zij zijn bruingrauw , met lichte of witachtige vlekken, die tegen 

 eene donkere oppervlakte gezien, vrij duidelijk uitkomen; bepaal- 

 delijk vertoonen zich ook zulke lichte vlekjes, gewoonlijk ten getale 

 van 3, tegen den achterrand; aan de spits zijn de vleugels niet 

 donkerder; de bovenarm der radiaal-ader loopt volkomen tot den 

 vleugelrand door; de vorkcel bij de vleugelspits is aan hare basis 

 een weinig buikig verbreed. De sprieten zijn zwartachtig met de 

 beide wortelleden geel. De thorax heeft van boven vier bruine 

 langsbanden, waarvan de beide middenste naar achteren smaller 

 worden en digter tot elkander komen. 



Van deze groep zijn mij vier soorten bekend, waarvan twee 

 inlandsch. Zij onderscheiden zich als volgt : 



