achterlijf ziet men twee stig- 

 mata (van de buikviakte) door- 

 schijnen: zij zijn door een oran- 

 je-kleurig pigment omgeven. Iets 

 lager schijnen er nog tvvee an- 

 dere te zijn (op den voorlaat- 

 sten ring van het achterlijf). 

 Niet volkomen zeker hiervan zijn- 

 de , heb ik ze in mijne tee- 

 kening niet afgebeeld. 



In het eerst vermelde insekt heb ik geene stigmata kunnen 

 ontdekken. Ik vermoedde aanvankelijk, dat de blaadjes uitge- 

 spreide trachéen konden zijn , luchtkieuwen , niet ongelijk aan 

 de bladvormige kieuwen bij maskers van in 't water levende in- 

 sekten , b. V. van E'phemera. Ik heb echter die meening op- 

 gegeven. De blaadjes van het eene insekt beantwoorden dunkt 

 mij aan de haren van het tweede. De haren zijn als versmalde 

 blaadjes te beschouwen, de blaadjes kan men als vlak uitge- 

 breide haren aanmerken. De nerven in die blaadjes vertoonen 

 geene gelijkvormigheid met takjes van trachéen. 



Het tweede insekt , hoezeer zoo ver ik weet nog niet afge- 

 beeld , is echter reeds vroeger gezien. Reaumur maakt daar- 

 van melding in zijne bekende 3Iénioires povr set vir à V His- 

 toire des Insectes (Tom. Ill, 1737, p. 292, 293); hij vond 

 die soort op Acer pseudoplatanus en beschrijft die als »jeu- 

 nes pucerons très-plats qtii sont tous si immobiles qu'on 

 les prendroit pour des oeufs qui ont été déposés avec or- 

 dre par quelque insecte.'''' Zijne afbeelding, PI. 22, fig. 6, 

 7, laat daaromtrent geen twijfel over. Ook hetgeen hij zegt, 

 dat zij in een kring geschaard zijn , met de koppen naar elk- 

 ander gekeerd, vind ik bewaarheid, doch niet zoo, dat de ge- 

 licele troep, wanneer er velen bijeen zijn, op die wijze geplaatst 

 is , terwijl zij dan dikwerf in kleine groepjes , elk afzonderlijk 

 zoo gerangschikt , verdeeld zijn ; doch in minder talrijke groep- 



