achter dit geheim te komen. Ik vermoed dat de eijeren elk 

 afzonderlijk in een' bladsteel of bladrib gelegd Avorden , daar de 

 larven steeds vrij ver van elkander verspreid zijn. 



Gewoonlijk vindt men de larven, als zij bijna volwassen zijn, 

 wanneer zij door hare witte kleur zeer in het oog vallen , daar 

 zij scherp op het groen der bladeren afsteken (zie fig. 1.). Zij 

 schijnen geheel wit, doch zijn slechts met eene stof bedekt, 

 die op het oog groote overeenkomst heeft met witte wol. Veegt 

 men die stof af, zoo is de huid van het lijf zeer licht blaauw- 

 achtig groeji. Eene halfwassen larve, terstond na het vervellen, 

 toen het wollige bekleedsel nog niet opgekomen was , heb ik 

 bij fig. 2 voorgesteld. Haar kop was ietwat blaauwer dan het 

 lijf, doch had nog geen vlek boven op den schedel. 



Wanneer de larve volwassen is en men haar ontdoet van het 

 witte kleed, dan ziet men vooreerst dat zij 22 pooten bezit, 

 voorts dat hare voorpooten lichtgroen zijn met bruine klaauw- 

 tjes , en dat over den rug van het blaauwgroene lijf eene don- 

 kerder blaauwachtige streep loopt. De kop, met eenige fijne 

 haren bezet, is geelachtig groen met bruinen schedel en zwarte 

 vlekken op de zijden , waarin de oogen staan ; de mandibulen 

 zijn aan de uiteinden bruin. Dat evenwel niet altijd de kop 

 op die wijze gekleurd is, bleek mij uit eene larve, die ik uit 

 een cocon uithaalde en wier kop ik bij fig. 5 heb afgebeeld ; 

 die kop was olijfgroen , donkerder aan de achterzijde en boven 

 op den schedel. Yolgens de Geek zou boven op den kop een 

 groote cirkclronde , zwarte vlek staan. 



De larve wordt tot 2,5 N. duim lang. 



De Geer is zeer omstandig in zijn beschrijven van het witte 

 excreet, 't geen hij met de bedekking van sommige bladluizen 

 en Chermeslarven vergelijkt. Hij zegt dat de stof van het 

 ligchaam kan worden afgewischt , doch niet zeer gemakkelijk 

 zoo dat de huid geheel ontbloot zou zijn, doordien er altijd 

 iets blijft aankleven. In de naakte huid ziet men wdjders vol- 

 gens dien schrijver langwerpig ovale , dwarsliggende , aan de 

 einden toegepunte , donkere vlekken als inkervingen , uit welke de 



