4 V E H S L A G. 



nogal veelvuldig in de diiinbosschen voorkomt. Zij verslinden de 

 slak door de umgangen van den lioren te volgen , van buiten naar 

 het centrum toe, de rug gekeerd naar de columella (as) en de 

 kop naar het diepste gedeelte van den spiraalomgang. Laboulbène 

 nam waar hoe eene vrouwelijke larve drie U. aspersa verslonden 

 had, alvorens te verpoppen. 



Volgens Rouget kan men gemakkelijk zien, of in een horen 

 eene larve zit. Men maakt nl. eene kleine opening aan het einde 

 van den eersten omgang tegen de monding. Men ziet dan ge- 

 makkelijk, wanneer er eene larve in is, de huid van de laatste 

 vervelling. Licht men deze huid op , dan bemerkt men het 

 achterlijf van de larve. Is deze echter klein, dan zit zij meer 

 bovenaan in den spiraalomgang van den horen en moet men dan 

 de opening maken op een gedeelte van den spiraal iets verder van 

 den mond verwijderd. In October zijn de larven volkomen ont- 

 wikkeld eu blijven den winter onbewegelijk in den horen. Alvorens 

 -te verpoppen draaien zij zich om, met den buik tegen de colu- 

 mella en den kop naar de monding gekeerd. Het volkomen insect 

 komt op het laatst van Mei of in het begin van Juni uit. 



De gele soort is B. flavescens, door Fourcroy Ent. Par. 1785 

 beschreven. Het î werd onder den naam van Cockleoctonus vorax 

 door Mielzinski Ann. Selene. Nat. 1824 beschreven, terwijl Desmarest 

 het eerst de copulatie heeft waargenomen. Het $ van deze soort 

 is alleen uit de omstreken van Maastricht bekend, terwijl tot nog 

 toe geen ? in Nederland is gevangen. Door kweeking krijgt men 

 meer $$ dan %%. 



De zwarte soort, B. concolor Ahr. ving Spr. in twee manlijke 

 exemplaren op waterplanten in Juni bij Vianen in een elzenbosch. 

 Zij ontwikkelt zich eveneens uit Helix-soorten. 



In Algerie komt voor de B. mauritaniens Lucas , wier larve in 

 Cyclostoma Volzienum, eene Gastropode met operculum, leeft. 

 Volgens Lucas zou de larve in den horen kruipen, na vooraf eene 

 wond gemaakt te hebben aan de hechtspier van het operculum. 



Spr. wenschte de aandacht op dit merkwaardig genus te ves- 

 tigen , daar ongetwijfeld de zwarte Brilus in het geheele land kan 



