VERSLAG. 67 



voor één hoogst belangrijk punt is echter dit verslag al voldoende 

 en dit wensch ik hier dan even mede te deelen. Volgens den ge- 

 noemden onderzoeker zouden dan de volgende vlinders , welke alle , 

 naar hij zegt, zoogenaamde waarschuwende kleuren dragen , namelijk 

 Danaïden, Acraea violae F., Tliyca {Delias) EucJiaris Drury en 

 Papilio AristolooJdae F. , en bovenal de laatstgenoemde niet dan 

 met tegenzin door de vogels worden gegeten. 



Welnu deze Papilio AristolocJdae over welke ik reeds in mijne 

 bijdrage op het vorige (3\) internationale Zoölogische Congres heb 

 gesproken , bezit volstrekt geene andere kleuren dan die welke aan 

 de gansche groep PapiÜonideti waartoe zij behoort , en die uit de 

 Polydorns- en de Pammon-^XQ&^Qn van Wallace bestaat, eigen is, 

 in welke alle soorten en polymorphe vormen verschillende stadiën 

 vertoonen eener verandering der oorspronkelijke roode kleur in 

 zwart, waarbij later ook het wit begint op te treden. De uiterste 

 kleurvormen, die daarvan thans aanwezig zijn, vindt men in 

 Papilio Rector L. , zwart met nog veel rood en geen wit , en P, 

 Poli/les L, <?, zwart met vrij veel wit terwijl van het rood nog 

 maar een zeer gering overblijfsel aanwezig is; P. Aristolochiae F. 

 ligt tusschen beiden in. 



Al moge het dus zijn dat deze laatste vlinder voor vogels geen 

 smakelijk voedsel oplevert, zeker is het dat zijne kleur daarmede 

 in geen verband hoegenaamd staat, maar eenvoudig de normale is 

 van zijne gansche groep, welke bovendien blijkens hunne Phylo- 

 genese, die van alle Papilionideu moet zijn geweest. Hoe opvallend 

 rood en zwart nu ook , ten minste voor het menschelijk oog , 

 mogen wezen, eene waarschuwende kleuring, in den zin waarin 

 dit de mimicry theorie in betrekking tot selectie, door bescherming, in 

 den strijd om het bestaan , opvat , kan zij dus niet wezen ; hare 

 oorzaak berust louter op de afstamming van den vlinder en op 

 het proces van kleurverandering waaraan hij even als alle andere 

 Papilioniden onderworpen is. Dat dan ook de andere soorten van 

 dat genus, welke in dezelfde landstreken levende en veel op haar 

 gelijken , dit almede alleen doen door hare onderlinge verwant- 

 schap, maar zonder dat daarbij van eenige mimicry de rede is, 



