WELK DOEL HEEFT. ENZ. 41 



niet gelooven , want de waarneming leert, dat zij inderdaad weinig 

 vrees voor den boeman aan den hals der rups schijnt te hebben. 

 Immers men vindt deze al even vaak bij den kop, dus in de 

 onmiddelijke buurt van het orgaan als aan andere plaatsen van 

 het lichaam gestoken. 



En wat zou nu toch het schrikwekkende er van kunnen zijn ? 

 Misschien de vorm ? Zou echter de sluipwesp , zoo zenuwachtig 

 verondersteld wordende , dat zij van dat vierspitsige uitsteeksel 

 schrikken kon , van de grillige vormen zoo veler rupsen , in specie 

 van die van Harp, Vinuia en Not. Ziczac , en van zoo vele anderen, 

 met bochels, knobbels, staartjes, doornen, pluimen en borstels 

 voorzien , niet nog veel meer moeten schrikken ? Indien het dier 

 voor soortgelijke tooisels aan het lichaam van haar jachtwild terug- 

 deinsde en zich weder verwijderde , zou het dan niet zijn voornaamste 

 levenstaak, de voortplanting door afzetting van haar ei in of aan 

 het lichaam der rups, vrij slecht kunnen volbrengen en niet wel- 

 liciit het geheele genootschap der sluipwespen reeds uitgestorven 

 moeten zijn ? 



Voor de oneindige menigvuldigheid en verscheidenheid van 

 vormen in de levende natuur ontbreekt het toch wel de insecten 

 aan een opvattingsvermogen, dat ook in de verste verte met het 

 onze vergeleken kan worden. Hunne handelingen worden op zijn 

 hoogst in zooverre door den vorm bestemd, als deze voor het ge- 

 hoorzamen aan het natuurlijke instinkt van die dieren zich leent. 

 Eene rups zal b. v. liefst niet langs een gladde oppervlakte maar 

 wel langs de schors van een boom naar boven kruipen , om « per 

 aspera ad astra » tot de smakelijke boombladeren te klimmen , zij 

 zal niet het midden van het blad maar wel den dunnen rand er 

 van aanknagen, voor de verpopping al naar gelang van de voor 

 de ontwikkeling der soort gunstigste voorwaarden instinktief zeer 

 verschillend gevormde lokaliteiten kiezen , zonder bij al dat doen 

 blijdschap, vrees of schrik te openbaren. En van de gevoelsuitingen 

 van schrik kan wel het minst gesproken worden , als men ziet , 

 dat insecten zich op de hand van den mensch en op de neus van 

 eenen tijger of olifant neerzetten, evenals zij voor het glaasje met 



