OVER CALAMIA LUTOSA. 97 



mond heet. Nu vergist men zich deerlijk door te denken , dat men 

 juist in den naast omringenden grond van verwelkte planten ook 

 de poppen, tempore utili, zal vinden. Sinds ik het horizontale ver- 

 loop van rietwortelstokken met hunne vertakkingen gezien heb en 

 den daaruit volgenden, vaak verren afstand tusschen het boven- 

 grondsche gedeelte eener rietplant en de plek in haar wortelstok 

 (of een zijner vertakkingen), waar de rups dien verlaten had, be- 

 schouw ik het zoeken naar poppen als een onbegonnen werk. Het 

 toeval is mij éénmaal gunstig geweest. Zéér voorzichtig streek ik 

 eens hier en daar het bovenste laagje aarde weg op een plek, 

 waar ik zag dat rupsen geleefd hadden, waardoor, geheel en al 

 « par hasard » natuurlijk , een pop bloot kwam. Zij lag nauwelijks 

 2 cm. onder de oppervlakte van den bodem. 



In rietstoppels of in op den grond liggende stukken van ver- 

 dorde stengels heb ik nimmer een lutosa-^^o^ gevonden. 



Ontwikkeling der poppen m de natuur vóór September , Schmidt 

 (t. a. p.) spreekt van gekweekte exemplaren, die in Augustus 

 uitkwamen, zal wel niet veel voorkomenen Burrow's *) meening, 

 dat de vlinders in Augustus minstens (sic) even talrijk aanwezig 

 zijn als later, is geheel en al in strijd met de werkelijkheid. 



De groote massa komt in den loop der beide laatste September- 

 en der beide eerste October-weken tot ontwikkeling. 



III. De imago. 



Onder verwijzing naar Grube 2), van Leeuwen (t. a. p.) en 

 Tutt ^) voor' de beschrijving der kleur en hare schakeeringen. 



1) The Entomologist's Record aud Journal of Variation, Vol. VII, p. 270. 



2) Tijdschrift voor Entomologie, 18e deel (pag. 118). 



3) „The British Noctuae and their varieties" , bij J. W. Tutt (Vol. I , pag. 55 

 en Vol. IX, pag. 104). Tutt omschrijft de var. joi/icorai« , Haw. als : pale ?o/«V«/i— 

 oclireoiis ; Haworth zelf daarentegen zegt: „alis anticis cinereo"' en geeft daarmede 

 zéér juist de kleur van dien vorm weer, waarin lutosa het meest voorkomt; 

 daardoor ontbreekt aan de door Tutt opgestelde variëteiten een der voornaamste 

 vormen, dien hij „ash-colored" had kunnen noemen. 



Haworth hield pilieornis en crassicornis voor specifiek verschillend , doch na 

 verwant aan elkander. 



