98 (a. a. A^AN PKIiT LKCIINER.) EEN EN ANDER 



weiiscli ik ill deze bijdrage de aandacht te vestigen op de tcekeiiiug 

 en de neiging in melanistische richting , die zich liij beide sexen , 

 doch voor zooverre mij gebleken is, bij de manneUjke liet verst 

 voortgeschreden , openbaart. 



Met de teekening bedoel ik die, welke bij sommige exemplaren 

 het middenveld van den voorvleugel duidelijk begrenst. (Zie figuur 

 2). De mate van hare ontwikkeling moge zéér verschillend zijn , 

 hare hoofdpunten vind ik bij alle voorwerpen terug , ook bij die , 

 welke, oppervlakkig bekeken, gewoonlijk ongeteekend genoemd 

 worden. Constant is op bepaalde plekken van den radius, cubitus 

 en de analis I , alsmede op de radius- , media- en cubitustakken 

 een zwarte beschubbing aanwezig. (Zie figuur 1). Die plekken 

 vormen de zoogenaamde stippenrijen , die ik gemakshalve de hoofd- 

 rijen ') zal noemen. Links van de eerste nu en rechts van de 

 tweede is er, min of meer duidelijk geprononceerd, nog eene aan- 

 wezig, waarvan elk der stippen tusschen twee zoodanigen der parallel 

 loopende hoofdrij in gelegen, ^) en door divergeerende lijnen ^) 

 daarmede verbonden is. Zóó ontstaat de het middenveld omvattende 

 teekening, uit zigzag-lijnen opgebouwd, waarvan het karakter de 

 geheele teekening bij de Noctuïnen in het algemeen sterk beheerscht. 



Vermeldenswaard komt het mij voor, dat ik bij sommige voor- 

 werpen niet alle hoofdpunten der teekening door zwarte , dodi 

 enkele door roode schubben vind aangeduid , en wel bij voorwerpen , 

 die volstrekt niet tot de overgangsvormen naar die kleurvarieteit 

 behooren. 



Op de voorvleugels vindt men een grauwe beschubbing om de 

 analis I , den cubitus en radius , die donkerder is dan de haar 

 omgevende. Zij is het, die bij sommige gele voorwerpen rood ge- 



1) Dat de hoofdrij, wortelwaarts, 17^2000«//;^ onzichtbaar is, zooals van Leeuweu 

 zegt, moet ik beslist tegenspreken. 



2) Ik acht het minder juist om van „verdubbeling" te spreken, met het oog 

 op de plaats, waar de stippen zich bevinden. 



3) Door Grube en van Leeuwen, m. i. ten onrechte, pijlvlekkeii genoemd, 

 wanneer men ten minste daarmede overeenkomst heeft willen aanduiden met de 

 bekende pijlvlekken, bij zekere Noctuïnen voorkomende. 



