BETBEFFENDE OOST-INDTSCHE DIPTEBA. 155 



Syn. Ommaims noctifer Walk. Proc. Linn. Soc. III. 88. 40; 

 Sehin. Verh. zool. bol. Ges. XVII. 410. 120. 

 » Ommatim sp'mibarbis v. d. Wulp , Tijdschr. v. Entom. XV. 

 265. 6; Ost. Sack. Ann. Mus. Genova, XVI. 425. 

 Vaderland : Borneo , Amboina, Gilolo, Bat jan, Nieuw Guinea. 

 Ten slotte merk ik nog op, dat de beide Nieuw-Guineesche 

 mannetjes in den voorrand der vleugels, daar waar de eerste langs- 

 ader met de randader vergroeid is, eene zeer flauwe neiging tot 

 verbreeding van den vleugel vertoonen. 



52. Ommatius argyrochirus v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. 

 XV. 270. 11. — Uit eenige exemplaren van Tji Bodas , Goenoeng 

 Gede , Java (Kannegieter) in de collectie van den Heer Neervoort 

 van de Poll , is het opnieuw gebleken , dat alleen het $ de zoo in 

 't oog vallende zilveren beharing aan de voorpooten heeft. De kleur 

 der pooten kan somtijds zeer donker zijn, zoodat men ze pekbruin 

 of zelfs zwart zou kunnen noemen; bij het <? zijn evenwel steeds 

 de voorschenen en voorlarsen, alsmede de wortel der achterdijen 

 roodgeel. 



53. Ommatius insularis v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 

 272. 13. — Eenige exemplaren van Sukabumi, West Java (F ruh- 

 storfer) in het bezit van den Heer Neervoort van de Poll. — Aan 

 mijne beschrijving (1. c.) kan ik nog toevoegen, dat de sprieten 

 niet altijd even lichtgeel zijn, maar soms eene neiging hebben om 

 donkerder te worden, vooral aan het derde lid. De kleur van het 

 derde sprietlid levert dus geen afdoend verschil tusschen O. insularis 

 en ruhicundus, zooals dit door mij (1. c. p. 276) werd aangegeven. 

 De beide soorten laten zich beter onderscheiden door de knevel- 

 borstels, die bij de eerste tot dicht bij de sprieten opklimmen en bij 

 ruhicundus meer tot den mondrand zijn beperkt. Het ê van insularis 

 heeft aan de voorpooten , onder aan de dijen en aan de buitenzijde der 

 schenen, eene lange gele beharing; bij het $ zijn aldaar eenige 

 zwarte borstels. 



