BIJDRAGE TOT DE VLINDEK-FAÜNA VAN NEDER-GÜINEA. 103 



Naar Zeller en Herrich Schäffer is de soort dus ongetwijfeld 

 eene JJyelois. Volgeus von Heinemann's analytische tabel der 

 Phycideën-genera , zou ik haar echter tot het genus Brephia 

 moeten brengen, omdat ader 5 en 4 der achlervleugels gestoeld 

 zijn, maar, aangezien de sprieLen van het mannetje geheel 

 zonder uitmonstering zijn en de lipvoelers geheel en al anders 

 gevormd dan bij Brephia composilella Treits. , namelijk ten 

 eenen male als bij de typische Myelois-soorten , geloof ik dat 

 het beter is om haar bij hel laatstgenoemde genus te laten. 



In Myelois komt Stibiella in sectie ß van Zeiler, il van 

 Ilerrich- Schäffer, bij Conteclella F, v. R. , Infuscatella Herr.- 

 Sch. , LuridateUa F. v. R. en Rubricetella Herr.-Sch. Zij herin- 

 nert aan deze soorten door de kleur en teekening barer voor- 

 vleugels, maar onderscheidt zich op het eerste gezigt van de 

 vier eersten (de vijfde is niet zeer naauvvkeurig beschreven). 

 1°. Door de fijne en duidelijke zwarte achterrandsstippen der 

 voorvleugels en 2°. Door den vorm der tweede d warslijn van 

 die vleugels die slechts ééne bogt maakt. 



Lid 1 en o der lipvoelers zijn zwart, 2 is aan de buitenzijde 

 geelachtig, bovenaan met eene zwarte vlek. Gezigt geelachtig; 

 voorlioofd en schedel zwartachtig gi'ijs; sprieten grijs, bij het 

 mannetje zeer kort behaard. Halskraag en thorax vuil geelachtig, 

 bij het mannetje met rood, bij het wijfje met grijs gemengd. 

 Grondkleur der voorvleugels bleek zeemleder- geel bij den man, 

 bij het wijfje iets warmer, okerachtig. De teekening bestaat 

 vooreerst in eenen eersten, gegolfden, een' halven mm. breeden, 

 donkergrijzen dwarsband die uit den voorrandswortel ontspringt , 

 zeer schuins over den vleugel gaat en bij de helft van den 

 binnenrand uitkomt. Vervolgens ziet men eene onduidelijke 

 fijne, iets gebogen lichte lijn, die uit een derde van den voor- 

 rand komt en in het einde van den eerst beschreven band uit- 

 loopt. Eindelijk bemerkt men op het laatste derde van den 

 vleugel den halvemaanvormig gebogen tweeden dwarsband die 

 van de vleugelpunt naar den binnenrandshoek loopt en dus eene 

 vlek der grondkleur afsnijdt. Deze dwarsband is iets meer dan 

 een mm. breed en wordt nog door eene zeer flaauwc lichte lijn 



